Czy muszę spędzać Święta z rodzicami?

Święta z rodziną – magiczny i wyjątkowy czas?

Chcemy, żeby świąteczny czas był magiczny i wyjątkowy… Staramy się, często za bardzo. Nasze matki zazwyczaj jeszcze bardziej… Sprzątają i gotują, chcą żeby było idealnie… Wprowadzają stres i napięcie. Pojawia się zmęczenie, a potem rozdrażnienie. Dzieci wolą, żeby było spokojnie i radośnie. Dzieci wolą mniej jedzenia, więcej czasu. Mniej sprzątania, więcej rozmów. Mniej zakupów, a więcej śmiechu. Czy musisz stać się taka/taki jak Twoja mama/tata? Czy możesz być inna/inny?

Święta z rodzicami – Czego chcą dorosłe dzieci na Święta?

Dorosłe dzieci wolą więcej chcę, mniej muszę. Zapytajmy swojego wewnętrznego dziecka, czego chce na Święta? Czego teraz tak naprawdę potrzebuje? Co płynie z jego serca, a do czego ono się zmusza? Czy spędzanie Świąt z kimś przy kim źle się czujemy, jest naszym obowiązkiem? Czy naszym obowiązkiem jest raczej dbanie o siebie, żeby mieć siłę służyć tam, gdzie nasze powołanie? Czy mamy prawo spędzić Święta w górach z partnerem zamiast w domu rodzinnym? Czy to, że „komuś będzie smutno”, powinno wpływać na to jak żyjemy i co robimy? Gdzie kończą się nasze zobowiązania wobec rodziców?

„Musisz przyjechać do rodziców na Święta, bo będzie im smutno”?

Może lepiej ich odwiedzić wtedy, gdy nie ma Świąt, a jest czas i spokój… Może lepiej odwiedzać ich rzadziej, jeśli po każdej wizycie czujemy się gorzej… Może należy ograniczyć kontakt do minimum, gdy wpływa on na nas bardzo źle… Dotyczy to nie tylko relacji z naszymi rodzicami, ale wszystkich relacji w naszym życiu.

Miłość między rodzicem i dorosłym dzieckiem

Który komunikat płynie z serca: „rób tak, jak ja chcę” czy „rób tak, żebyś był szczęśliwy”? Czy wiadomość typu „jesteś odpowiedzialny/odpowiedzialna za moje szczęście” jest miłością czy szantażem emocjonalnym? Czy wywoływanie w drugim człowieku poczucia winy jest w porządku? Czy to, że chcemy coś zrobić inaczej niż dana osoba oczekuje, oznacza, że jej nie kochamy? Czy to, że nie czujemy tej miłości jest naszą winą?

W ustawieniach hellingerowskich liczy się to, na ile przyjęliśmy rodzica do serca takiego, jakim jest. Spotkanie się z traumami i emocjami związanymi z rodzicem, a następnie zaakceptowanie rodzica z jego ciemną stroną, to chyba najważniejsza i największa część pracy w ustawieniach systemowych. Nie oznacza to jednak, że przez całe życie musimy potem utrzymywać z tym rodzicem intensywny kontakt. W tym kontakcie zazwyczaj zwarta jest pewna nadzieja z dzieciństwa: rodzic się zmieni i w końcu da nam to, czego wcześniej nie mógł dać. W ustawieniach kolejny krok polega właśnie na porzuceniu tej nadziei: nie zmieni się, nie da. Dobrze by było poszukać tego w innym miejscu albo nauczyć się dawać to samemu sobie. Dobrze by było nauczyć się traktować siebie tak, jak on nas nie potrafił traktować.

Czy nasi rodzice zmienią się w Święta?

Mówi się, że gdy się rozwijamy, wpływa to na osoby nas otaczające. Również na rodziców. Jednak ich zmiana nie wydarzy się, gdy będziemy jej oczekiwać oraz stawiać ją jako warunek miłości do nich. Podobnie jak dzieje się to w relacji z partnerem. Jednak ta zmiana w nas, która polega na porzuceniu oczekiwań, może wpłynąć na zachowanie bliskich nam osób.

Czy my zmienimy się w Święta?

W buddyjskich żartach mówi się: jeśli myślisz, że jesteś oświecony, to spędź weekend ze swoją rodziną. Rzeczywiście w duchowo-ezoterycznym świecie mówi się o poziomie, na którym nic już nie jest w stanie nas poruszyć i jesteśmy zdolni zachować pełnię spokoju i szczęścia w każdej sytuacji. Czy jest to jednak nasz poziom w tym momencie? A jeśli nie, to czy powinniśmy w nadmiarze konfrontować się z tym, z czym sobie nie radzimy? Czy warto oddawać swoją energię życiową, żeby robić to, co uważamy za swój obowiązek?

Kto jest prawdziwym egoistą?

A gdy wybieramy siebie i ktoś nazywa nas egoistą? Kto jest większym egoistą: ten, który potrafi sam zadbać o siebie i myśli o szczęściu innych czy ten, który oczekuje od nas określonych zachowań? Kto jest większym egoistą: ten, który dba o siebie, żeby służyć innym (swoim rozwojem, pasją, zawodem, społeczną rolą) i wnosi nową wartość do tego świata czy ten, który robi to, czego oczekują inni, żeby zasłużyć na ich miłość, uznanie i akceptację?

Życzenia z okazji Świąt

Z okazji Świąt życzę nam wszystkim, żebyśmy nie bali się szczerości z samym sobą i otaczającymi nas ludzi oraz odnaleźli złoty kluczyk, drogę środka i spokojne miejsce w naszym życiu wewnętrznym i zewnętrznym…

Powiązane:

https://www.facebook.com/photo/?fbid=515916183901559&set=a.406218511537994

https://www.facebook.com/PsychoterapiaCialem/posts/pfbid0BtxePAB9QJPuDtPy49zF2kcUrbgHoBWcR1ffpTZXWe4x7gvYeG8rPf1XiNwNNcRMl

https://www.wysokieobcasy.pl/zyclepiej/7,181615,27917178,swieta-po-swojemu-jak-powiedziec-rodzinie-ze-nie-przyjde.html?disableRedirects=true

Zapraszam do przeczytania tekstu o wypoczynku i wakacjach:https://nowe-ustawienia.pl/hellinger-i-psychologia/spokoj-odpoczynek-wakacje/

Artykuł Czy muszę spędzać Święta z rodzicami? pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

Dziś żyjemy szybko. Staramy się zrobić jak najwięcej… Jesteśmy wobec siebie wymagający. Czy jednak więcej i szybciej naprawdę znaczy więcej? Czy rezygnowanie z urlopu i odpoczynku prowadzi nas ku więcej?

POŚPIECH

Słynny niemiecki terapeuta ustawień systemowych Günter Schricker mawiał: „Pośpiech jest ruchem ku śmierci”.

Gdy się spieszymy, jesteśmy mniej uważni. Nie jesteśmy też wtedy w pełni obecni w tym, co robimy, ponieważ jednocześnie nasze myśli są już przy kolejnych zadaniach do wykonania. Dodatkowo generujemy w sobie nerwowe napięcie. W ten sposób nie możemy się w pełni cieszyć tym, co robimy oraz naruszamy naszą wewnętrzną i zewnętrzną harmonię.

Pośpiech często też się zwyczajnie nie opłaca. Na pewno przeżyliśmy sytuację, w której pośpiech lub pójście drogą na skróty, ostatecznie doprowadziły do powstania nowych problemów i w efekcie wszystko kosztowało nas więcej czasu i energii…

Pośpiechu można uniknąć, planując swój czas oraz biorąc na siebie tylko taką ilość obowiązków, które jesteśmy w stanie wykonać ze spokojem.

Niektórzy z nas mają jednak nawyk bycia nieustannie w trybie pośpiechu, co jest rodzajem nerwicy. Dokąd się spieszymy? Co jest aż tak ważne? Co da nam to dodatkowe 10 min, skoro przez pośpiech nie byliśmy sobą ani nie cieszyliśmy się życiem przez pół dnia? I tak możemy zrobić tylko tyle, ile jest możliwe.

To się wiąże również z szacunkiem do siebie. Bądźmy dobrymi i uczciwymi pracownikami, ale nie kosztem naszego ciała i psychiki.

ODPOCZYNEK

„Potrzebujemy odpoczynku, aby znów nabrać sił, aby rozpocząć kolejny etap podróży. Odpoczynek pomaga nam iść dalej.” – pisze Bert Hellinger.

Odpoczynek to nie jest coś, o czym możemy dowolnie decydować – chcemy odpoczywać czy nie. Jakkolwiek to brzmi: odpoczynek to obowiązek. Jeśli rezygnujemy z odpoczynku, szkodzimy sobie i naszej pracy, ponieważ wyprowadzamy siebie z harmonii i obniżamy swoją wydajność. Konsekwencji braku odpoczynku może być wiele: przemęczenie związane z obniżeniem zdolności do koncentracji i rozdrażnieniem, upośledzenie działania układu odpornościowego, a w skrajnych przypadkach choroby ciała, wypalenie zawodowe i depresja. Jeśli nie damy odpoczynku naszej psychice lub ciału, one same sobie to wezmą, nawet wbrew naszej woli…

Przepracowując się zaniedbujemy też wiele sfer naszego życia: relacje z innymi, potrzeby naszego ciała oraz wiele potrzeb psychicznych i duchowych… Prowadzi to do wyjałowienia – nasze życie wewnętrzne staje się coraz większą pustynią, którą staramy się ukryć przed samym sobą, pracując coraz więcej… Błędne koło.

Odbierając sobie możliwość zatrzymania się i nic nie robienia, jednocześnie odbieramy sobie możliwość refleksji nad własnym życiem oraz czas, w którym nasze myśli mogłyby swobodnie płynąć i wkraczać na nowe terytoria… Nowe pomysły, nowe perspektywy… To może blokować zmiany i rozwój w naszym życiu.

Brak wolnego czasu uniemożliwia też rozwój osobisty – poznawanie samego siebie, wczucie się we własne potrzeby, refleksję nad relacjami w naszym życiu.

Nie da się zrezygnować z odpoczynku, nawet nie da się skrócić należnego nam jego czasu – jak pisze Bert: „Im dłużej trwa podróż, tym dłużej odpoczywamy” .

SPOKÓJ ZEWNĘTRZNY

Ciało i psychika są powiązane, jednak w zależności od charakteru naszej pracy oraz trybu życia, czasem potrzebujemy bardziej odpoczynku ciała, innym razem psychiki.

O ile ciało daje nam jasne sygnały i wiemy, kiedy potrzebuje odpoczynku, sygnały z psychiki łatwiej pominąć.

Ludzka psychika męczy się nadmiarem bodźców z otoczenia, zbyt długimi okresami koncentracji uwagi, skupieniu jej na określonym, monotonnym, materiale, intensywnego, celowego myślenia, uczenia się i zapamiętywania nowych rzeczy, pracy pod presją czasu, nadmiarem trudnych uczuć i emocji… Nasz aparat psychiczny cały czas to wszystko przetwarza i może dojść do pewnego przeładowania, które prowadzi do psychicznej dezintegracji, dlatego potrzebny jest nam odpoczynek również od takich aktywności.

Krótkoterminowo będzie to wszystko, co nie wymaga od nas zbyt wiele myślenia, czyli aktywność fizyczna, kontakt z naturą, medytacja…

Głębokiemu wypoczynkowi sprzyja też cisza, która jednocześnie pozwala nam nawiązać kontakt z samym sobą. Jak pisze Bert Hellinger: „W ciszy znajdujemy drogę do siebie. Szczególnie do miłości i do swojego szczęścia”.

Również radosne, beztroskie i przyjemne aktywności w gronie naszych bliskich i przyjaciół, mogą być wspaniałym wypoczynkiem. Pod warunkiem, że nie będziemy z nimi rozmawiać o naszej pracy, wspólnie rozwiązywać trudnych problemów lub odgrywać emocjonalnych dramatów. Nie. Tu potrzebne jest lekkie, radosne i przyjemne…

SPOKÓJ JAKO STAN WEWNĘTRZNY

Odpoczywać trzeba jednak umieć. Nawet najpiękniejsze i najdłuższe wakacje niewiele dadzą, jeśli wewnątrz nas będzie trwał nieustanny stan napięcia…

Tak jak przeciwieństwem pokoju jest wojna, tak przeciwieństwem spokoju jest walka. Prawdziwy spokój pojawia się, gdy przestajemy walczyć, robić rzeczy na siłę i wbrew sobie oraz wbrew temu, co pojawia się samo z siebie w naszym życiu. Taki spokój może przejawiać się na kilku płaszczyznach.

Pokój z samym sobą

Po pierwsze szczerość z samym sobą i kontakt z naszymi prawdziwymi uczuciami. Nie będziemy doświadczać spokoju do czasu, gdy będziemy udawać przed sobą i innymi kogoś, kim nie jesteśmy. Np. dużo mniej napięcia doświadczamy, gdy pozwolimy sobie na bycie niedoskonałym i normalnym, zamiast cały czas starć się sobie lub innym ludziom coś udowodnić. Nasze emocje z kolei to doskonałe kompasy, które pokazują nam co lubimy oraz gdzie mamy coś do przepracowania – gdy tracimy z nimi kontakt, pozbawiamy się cennego narzędzia rozwoju. Naprawdę wiele osób doświadcza złości lub smutku i nawet o tym nie wie…

Pokój z innymi ludźmi

Po drugie spokój wiąże się z relacjami z innym. Jeśli jesteśmy w pełnej zgodzie z samym sobą, to kończymy relacje, które nam nie służą, a te które są w naszym życiu, płyną w miarę harmonijnie i naturalnie.

Ludzie, z którymi przebywamy, współtworzą nasze życie i najczęściej mają duży wpływ na to, jak się czujemy, dlatego warto zwrócić uwagę na to, kogo zapraszamy do dalszego życia.

Drugim punktem jest komunikacja – nieporozumienia i przykre sytuacje mogą się zdarzyć. Bardzo ważne jednak, żeby traktować każdą osobę w naszym życiu, zwłaszcza partnera jak przyjaciela, któremu można wszystko szczerze powiedzieć. Mówmy tak, żeby nas zrozumiał. Nie atakujmy, bo będzie się bronił.

Mamy prawo, a nawet obowiązek mówić o tym, co nam nie pasuje, ale nie mamy prawa żądać od nikogo, żeby się zmienił. Tym bardziej że każdy ma swoje tempo w swoim własnym rozwoju i może po prostu nie być gotowy lub nie potrafić się zmienić…

Jeśli już jedziecie na wakacje z osobą, której nie możecie w pełni zaakceptować i oczekujecie od niej zmiany… Spróbujecie przynajmniej nie robić tego w czasie wakacji, bo popsujecie czas i sobie i tej osobie… Dajcie jej i sobie wolne nawet od tego.

Pokój ze światem

Po trzecie głęboki spokój wiąże się z zaufaniem do życia, optymistycznym patrzeniem w przyszłość i otwartością na zmiany. Nie wszystko zależy od naszej woli. W naszym życiu pojawiają się sytuacje i wydarzenia, na które nie mamy wpływu. Prawdziwą ulgę i komfort psychiczny przynosi wiara, że wszystko ma jakiś sens, że jest jakaś kochająca siła we Wszechświecie (nie musi to być osobowy Bóg), która sprawia, że zawsze jesteśmy w sytuacji, która jest najlepsza dla naszego rozwoju oraz że nigdy nie będzie tak, że znajdziemy się w sytuacji bez wyjścia. Niektórzy naturalnie mają takie zaufanie do życia, inni muszą sobie o tym przypominać, a jeszcze inni nie są w stanie się na to otworzyć, ponieważ uznają tylko to, co materialne i naukowo sprawdzone.

WAKACJE – PRAKTYCZNE PORADY

Czy muszę gdzieś wyjeżdżać?

Zazwyczaj lepiej jest gdzieś wyjechać, ponieważ nasze normalne otoczenie przypomina nam o obowiązkach i innych sytuacjach, które nas stresują. Wyjeżdżając, odcinamy się od wszystkiego oraz ubogacamy nowymi obrazami i doświadczeniami. Jednak dla kogoś, kto np. dużo podróżuje służbowo, prawdziwym odpoczynkiem może być zostanie we własnym mieszkaniu i czytanie książek – warto się w siebie wsłuchać i odnaleźć to, czego najbardziej potrzebujemy w danym momencie.

Czasem więcej znaczy mniej

W czasie wakacji nasz dobrostan powinien być na pierwszym miejscu. Dlatego wakacyjny plan powinien być luźny i powolny. Absurdem są wakacje, których organizacja, przebieg lub to, żeby zwiedzić jak najwięcej, są przyczyną stresu. Nie. Wsłuchajmy się w siebie i poczujmy, czego potrzebujemy najbardziej. Może potrzebujemy leżeć, nic nie musieć i nic nie robić, może potrzebujemy aktywności fizycznej lub nowych bodźców, w postaci zwiedzania nowych miejsc i przebywania w innym otoczeniu niż zazwyczaj, a może potrzebujemy doświadczeń duchowych. To jest indywidualne – zależy od naszego temperamentu, osobowości oraz od tego, czego nam brakuje na co dzień.

Zaplanowanie dnia wolnego między urlopem a powrotem do pracy, spowoduje, że będziemy odczuwać większy komfort i bezpieczeństwo, gdy pomyślimy w czasie wakacji o powrocie do pracy.

Wdzięczność i radość

Najważniejszy jest oczywiście stan umysłu. Jeśli nie cieszymy się na myśl o zaplanowanych wakacjach lub w ich trakcie nie potrafimy przeżywać radości, to coś jest tu nie tak. Może mamy za dużo oczekiwań, może nie potrafimy się cieszyć tym, co się pojawia i otworzyć się na to, że coś wydarza się inaczej niż planowaliśmy, może przywiązujemy zbyt dużą wagę do szczegółów,  może nie potrafimy przestać myśleć o pracy, może relacja z partnerem odbiera nam radość życia, może nie potrafimy wyjść z roli nadopiekuńczego rodzica, a może ogólnie jesteśmy nieszczęśliwi i warto coś zmienić w życiu. Jeśli już nie możemy się po prostu cieszyć wakacjami, to może warto poświęcić ten czas na refleksję, dlaczego tak jest, pochylić się nad sytuacjami, w których tracimy humor oraz nad tym, co odgradza nas od zwykłej radości i doceniania każdej chwili w naszym życiu.

Wbrew pozorom radość jest rzeczą bardzo poważną. Jak pisze Bert Hellinger: „Nasze życie odżywia się radością. Kiedy się cieszymy, jego pełnia wychodzi nam naprzeciw”.

LITERATURA:

Hellinger Bert, Die Liebe des Geistes. Was zu ihr hinfuhrt und wie sie gelingt, Hellinger Publications 2016

Hellinger Bert, Nowe rozważania. Wiedzieć skąd, Wydawnictwo Vigaro, Warszawa 2016

Hellinger Bert, Erfolge im Leben/Beruf, Hellinger Publications 2011

Hellinger Bert, Nowa świadomość, Wydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2014

Może zainteresuje Cię również tekst o tym jak wydarza się zmiana z puntu widzenia ustawień hellingerowskich: https://nowe-ustawienia.pl/ustawienia-hellingera/hellinger-sens-zycia/

Artykuł Spokój, odpoczynek, wakacje… pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

POLARYZACJA POGLĄDÓW

Schematy poznawcze

Nasz mózg działa tak, że upraszcza sobie rzeczywistość, porządkując określone informacje na podstawie naszej wiedzy i wcześniejszych doświadczeń w pewne struktury poznawcze. To oszczędza energię potrzebną do przetwarzania wszystkich informacji za każdym razem od nowa oraz pozwala nam szybciej orientować się w świecie i podejmować decyzje. Pomaga nam to, gdy chodzi o proste rzeczy jak schematy obiektów, osób i sytuacji (np. restauracja, spacer, lekarz), ponieważ już dzięki ich nazwie wiemy o co chodzi i czego się spodziewać. Problemy pojawiają się, gdy nasze struktury poznawcze stają się zbyt sztywne, uproszczone i nasycone wartościowaniem, jak to ma miejsce np. w przypadku stereotypów lub naszych poglądów w różnych bardziej skomplikowanych tematach. Jak się przed tym uchronić? Wydaje się, że to ciężka praca, która polega na ciągłym aktualizowaniu naszych przekonań, m.in. poprzez świadome i celowe myślenie, wyciąganie wniosków z życiowego doświadczenia oraz integrowanie nowych informacji ze starymi. Konfucjusz mówił, że tylko mędrcy i głupcy nie zmieniają nigdy swojego zadania. Czy jednak czasem nie uznajemy się za mędrców zbyt wcześnie?

Brak wątpliwości

Zastanawiałam się, dlaczego wśród ludzi są teraz takie podziały. Dlaczego wszyscy są tak pewni i radykalni w swych poglądach? Dlaczego brakuje wyważonych ludzi, którzy widzą pewne racje po jednej i drugiej stronie każdego sporu? Ludzi, którzy mają wątpliwości. Ludzi, którzy badają temat, zanim wydadzą opinię. Doszłam do wniosku, że problemem może być dostęp do informacji, co wydaje się w dzisiejszych czasach paradoksem…

Selekcja informacji i cenzura

Nasilona polaryzacja poglądów wiąże się między innymi z tym, że głównych mediach nie ma już prawdziwego dziennikarstwa, które starałoby się dostarczyć społeczeństwu prawdziwe informacje i różne punkty widzenia. Politycy manipulują danymi tak, żeby osiągnąć swoje cele. Pozostaje Internet… Facebook i Youtube to prywatne firmy, więc mają prawo usuwać to, co im się nie podoba i coraz częściej to robią. Np. w UK blokuje się ludzi za treści wrogie islamowi, w Polsce usuwa się materiały podważające wielkość zagrożenia związanego z koronawirusem lub sens stosowania szczepionek w tym przypadku. Niepokoi mnie to, ponieważ oznacza, że ktoś decyduje za mnie, które i czyje poglądy poznam.

Algorytmy Facebook i Google a polaryzacja poglądów

Dużo bardziej niebezpieczne jednak wydaje mi się to, że nasze opinie już od dawna są kształtowane przez algorytmy m.in. Google i Facebooka. Dzięki nim od wielu lat rzadko musimy się konfrontować z poglądami, z którymi się nie zgadzamy i je weryfikować. O ile nie wdamy się w żadną dyskusję lub nie opublikujemy kontrowersyjnego posta, który sprowokuje naszych znajomych o odmiennych poglądach od naszych, to Facebook będzie nam wyświetlał tylko posty osób i stron, na które często reagujemy, czyli lubimy je i popieramy. Google również zapamiętuje, co nas interesuje i nie tylko dopasowuje do tego wyświetlane reklamy, ale również zgodnie z tym daje nam określone wyniki wyszukiwań. Dwie osoby, które wpiszą to samo hasło w wyszukiwarkę, otrzymają różne informacje.

Zmiany zachowań społecznych

Do tego dochodzą zmiany w naszych społecznych zachowaniach. Kiedyś ludzie spędzali ze sobą więcej czasu, więcej rozmawiali, bo było mniej opcji spędzania czasu wolnego. Wcześniej nie panowała też, aż tak duża poprawność polityczna jak dziś – ludzie nie byli, aż tak delikatni, aż tak nie bali się urazić kogoś czy narazić się na odrzucenie, mówiąc, co myślą. Teraz nadrzędną wartością stało się bycie miłym, zastępując wspólne podróże intelektualne i dochodzenie do prawdy w żywych dyskusjach.

Co więcej, istnieje ściśle określony kanon poglądów, jakie powinien mieć młody wykształcony człowiek (np. im bardziej lewicowe i naukowe tym lepiej) i każdy, kto choć trochę od tego odbiega, nie jest w ogóle brany na poważnie.

Nie mówię, że te wszystkie zjawiska są „tylko złe”, jednak ich połączenie, sprawia, że polaryzacja poglądów jest coraz silniejsza i większość ludzi żyje w swoich własnych bańkach informacyjnych i rzadko weryfikuje swoje poglądy…

ZAŁĄCZNIKI:

Przeczytaj też o nietolerancji niepewności: https://nowe-ustawienia.pl/hellinger-i-psychologia/psychologia-koronawirusa/

Śledź mnie na Facebooku 🙂 : https://www.facebook.com/ustawieniasystemowe/

Artykuł Polaryzacja Poglądów pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

„WIEM, ŻE NIC NIE WIEM” – NIEPEWNOŚĆ W CZASACH KORONAWIRUSA…

Podejmowanie decyzji

Obecnie jedną z największych naszych trudności jest niepewność. Zatrzymane zostało nie tylko nasze normalne życie, ale również podejmowanie decyzji. Nie możemy podjąć pewnych decyzji dotyczących naszej przyszłości, ponieważ nie wiemy, jak rozwinie się sytuacja w naszym kraju. Nie wiemy, kiedy wirus nas opuści, co jeszcze może wymyślić nasz rząd oraz jakie będą konsekwencje gospodarcze tej sytuacji, część z nas nie wie jak lub od kiedy będzie zarabiać. Taka niepewna sytuacja i brak danych, są bardzo obciążające psychicznie. I choć nigdy nie było pewności co do przyszłości, to do tej pory nasz świat działał w sposób mniej więcej stabilny i przewidywalny. Teraz niepewność przyszłości osiąga w nas swoje maksima.

Wiem, co się wydarzy…

To właśnie w związku z tym powstaje teraz tyle różnych teorii. Każdy z nas udaje przed samym sobą, że wie, co się wydarzy, a prawda jest taka, że nikt tego nie wie. Mamy również taki nawyk, że chcemy natychmiast coś zrobić z każdą trudną sytuacją, która się pojawia w naszym życiu. Chcemy ją naprawić. Chcemy, żeby jej nie było. A tu ona jest i niewiele możemy z tym zrobić.

Mogę mieć to, co chcę…

Wielu z nas przyzwyczaiło się też, że może mieć to, czego chce. Najlepiej szybko. To dla nas normalne, że mamy nieograniczony dostęp do jedzenia i innych towarów, że możemy się przemieszczać po świecie oraz robić, co chcemy. Do tej pory naszą wolność ograniczały tylko normy prawne i społeczne oraz nasze własne wewnętrzne ograniczenia. I nagle wiele z tych wolności i oczywistości zostało nam zabrane, prawie z dnia na dzień. Dla wielu ludzi był to szok i do tej pory nie dowierzają w to, jak zmieniła się nasza rzeczywistość. Kiedy to się skończy? Czy wszystko wróci do normy?

Refleksja

Przeczytaj też tekst o polaryzacji poglądów i podziałach między ludźmi: https://nowe-ustawienia.pl/hellinger-i-psychologia/polaryzacja-pogladow/

Artykuł Niepewność w czasach koronawirusa pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

PRZED NAMI TRUDNY CZAS… – PSYCHOLOGICZNE SKUTKI KWARANTANNY

Artykuł Koronawirus – psychologiczne skutki kwarantanny pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

KORONAWIRUS POMOC – JAK TY MOŻESZ POMÓC?

W czasach koronawirusa potrzebujemy siebie nawzajem bardziej niż zazwyczaj. Napisanie do kogoś „co słychać?” przez komunikator, to nie to samo, co żywa rozmowa. Dlatego zachęcam Was wszystkich, żebyście przeskanowali w głowie listę znajomych i przez chwilę zastanowili się, kto spędza tę kwarantannę sam i nie ma z kim porozmawiać lub przeżywa trudny czas z innego powodu. Macie mnóstwo darmowych minut w Waszych pakietach, tanio można też wykupić minuty międzynarodowe.

Czas lęku związanego z koronawirusem już trochę mija, teraz wyzwaniem będzie izolacja społeczna i lęk o przyszłość. Ludzie będą przeżywali wiele trudnych emocji. Zadzwoń i zapytaj: „co słychać?”. Napisz, że jesteś i chętnie porozmawiasz. Nie musisz być psychologiem, ludzie będą bardzo potrzebowali nawet zwykłych rozmów o głupotach. Ty też możesz ich potrzebować.

Najpierw zadbaj o siebie

W sytuacji, gdy pojawią się emocje i masz taki nadmiar, to wysłuchaj – to też pomoże. Jeśli czujesz, że za bardzo Ciebie to obciąża, to zakończ rozmowę pod jakimś pretekstem, ponieważ nie chodzi o to, żeby pomagać innym swoim kosztem. Każdy tu musi sam dla siebie poczuć, gdzie jest jego granica i ile może dać.

Słuchanie jest ważniejsze od dawania rad

Jeśli chodzi o słuchanie, to samo wysłuchanie przynosi więcej pożytku niż dawanie rad typu: „nie przejmuj się”, „będzie dobrze”. To nie jest też czas, żeby karmić ludzi duchowymi naukami typu: to tylko sen, myśl pozytywnie, nie zaniżaj wibracji. Osobie, która właśnie straciła firmę, taka nauka nie pomoże, natomiast to, że będzie mogła po prostu się wygadać, obniży jej poziom stresu. Teraz potrzebujemy drugiego człowieka, który nas wysłucha i z nami porozmawia. Dajcie sobie i innym prawo do przeżywania tego, co się pojawia.

Zadzwoń pod pretekstem

W przypadku, gdy czujesz, że ktoś nie przyzna się, że potrzebuje rozmowy, możesz zadzwonić pod pretekstem, że to Ty jej potrzebujesz. Żyjemy na planecie singli, jest wiele osób samotnych, jednak nawet dla tych, którzy są zamknięci w mieszkaniu ze swoim partnerem, rozmowa z kimś innym może być bardzo odświeżająca.

Pod wpływem izolacji i zatrzymania spowodowanymi koronawirusem w wielu osobach będą się pojawiały emocje, od których do tej pory uciekali. Będzie tak szczególnie w przypadku osób, które żyły bardzo aktywnie. Będzie to też trudny czas dla par, przedsiębiorców, ludzi, którzy stracili pracę… Rozmowa telefoniczna i skierowanie uwagi na innych, mogą dać Wam chwilę wytchnienia i nabranie dystansu do tego, co sami przeżywacie.

Jesteśmy istotami społecznymi…

Jesteśmy istotami społecznymi, potrzebujemy ludzkiego kontaktu. Nie róbcie tego z wyższością „ja Ci pomagam”, bo ludzie to wyczują. Nie wstydzie się też powiedzieć, że potrzebujecie porozmawiać, bo to jest zupełnie naturalna, ludzka potrzeba. Pod tym względem wszyscy jesteśmy równi i wszyscy jesteśmy teraz w podobnej sytuacji.

Ja na czas naszej narodowej kwarantanny związanej z koronawirusem udostępniam mój numer telefonu i zapraszam znajomych i nieznajomych, którzy będą przeżywać trudne emocje: 517 037 749. Możecie ze mną porozmawiać anonimowo i za darmo codziennie w godzinach od 19:00 do 21:00. W nagłych przypadkach możecie też próbować zadzwonić w innych godzinach.

Przeczytaj też dlaczego kwarantanna jest taka trudna:

https://nowe-ustawienia.pl/hellinger-i-psychologia/psychologiczne-skutki-kwarantanny/

Artykuł Koronawirus – nie pisz, zadzwoń pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

Psychologia koronawirusa – Wirus, psychologiczne refleksje…

Koronawirus ma wpływ na każdego z nas…

W psychologię koronawirusa wpisuje się to, że czy nam się to podoba, czy nie, wirus ten (lub decyzje w związku z nim podjęte) w jakiś sposób dotknął każdego z nas. Jedni boją się zachorować sami, inni boją się śmierci starszych rodziców, ktoś został narażony na zakażenie wbrew swojej woli. Czyjaś bliska osoba umarła, ktoś pracuje więcej godzin, bo jest lekarzem, ktoś myśli o tym, co zrobić, żeby system opieki zdrowotnej dał radę. Niektórym nie udało się wejść do teatru, jeszcze inni utknęli z własnym partnerem i dziećmi w domu na dwa tygodnie, kierowcy ciężarówek utknęli na granicy Włoch i nie mogą wrócić do swoich rodzin. Komuś odwołali wakacje na dzień przed wylotem, czyjaś firma przynosi duże straty, a jego pracownicy panikują, ktoś inny musiał wynająć tańsze mieszkanie, bo stracił zlecenia, giełda też poleciała mocno w dół. W aptece trzeba stać w odległości jednego metra od drugiego człowieka, ktoś nie mógł świętować swoich urodzin tak, jak chciał, ktoś nie mógł pójść na koncert, a jeszcze ktoś inny jest zmęczony tym tematem i nie chce już o tym czytać… (wszystkie wymienione przypadki są prawdziwe)

Nasz świat się zmienił

W krótkim czasie nasz świat się zmienił… Niesamowite jak wiele postaw, emocji i właściwości budzi się w nas z powodu wirusa korony, m.in.:
– lęk i panika,
– lekki niepokój,
– udawanie, że wirusa nie ma,
– zachęcanie do pozytywnego myślenia (ponieważ to nasze myśli tworzą naszą rzeczywistość),
– pogardliwe wyśmiewanie tych, którzy biorą wirusa na poważnie,
– złość z powodu ograniczenia wolności osobistej,
– życzliwe żartowanie z wirusa i reakcji ludzi,
– teorie spiskowe,
– nadawanie wirusowi wyższego sensu i znaczenia.

Każdy z nas jest inny

Różnimy się od siebie i każdy z nas ma prawo do swoich uczuć i poglądów. Nie można komuś powiedzieć: czuj to, myśl tak… Ludzie się nie zmieniają pod wpływem takich rad. Sami sobie muszą coś tam przepracować.
Myślę, że wniesiemy dużo dobrego do sytuacji, jeśli będziemy szanować zarówno uczucia tych, którzy się naprawdę boją, jak i tych, którzy wybrali bagatelizować koronawirusa (to może też być ich mechanizm obronny).

Lęki egzystencjalne – psychologia koronawirusa

Nawet jeśli ten wirus byłby kłamstwem lub nie jest tak niebezpieczny, jak ludzie myślą, to, co się dzieje, budzi w ludziach potężne lęki. Tu chodzi o poważne egzystencjalne lęki i pytania.

Ludzie boją się o swoje zdrowie i życie, ale też o swoje finanse i dostęp do żywności. To są instynkty przetrwania. I nawet jeśli te lęki są irracjonalne, to dla ludzi, którzy ich doświadczają, są prawdziwe. Ktoś, kto nigdy świadomie nie doświadczył głębokiego lęku, nie może zrozumieć, jak czuje osoba, która go doświadcza oraz tego, że ona nic nie może z tym zrobić. To jest silniejsze od niej. Jeśli kogoś uspokoi to, że zrobi sobie zapasy produktów spożywczych, to niech je zrobi.

U wielu ludzi pojawia się też inny lęk – lęk zmiany. Nagle zostali wyrwani ze swojej codzienności i muszą się zmierzyć z faktem, który zawsze ignorowali, że świat i ich życie w każdej chwili mogą się zmienić, że nic nie jest na pewno i na zawsze.

Myślę, że każdy z nas teraz pracuje z jakimiś uczuciami lub pytaniami (część na spokojnie), więc bądźmy dla siebie po prostu mili i wyrozumiali.

Można też jednocześnie i żartować, i nie lekceważyć wirusa… Humor, który nie rani niczyich uczuć, wprowadza trochę bardzo potrzebnego rozluźnienia.

Trudne położenie rządzących

Wielu krytykuje rządzących. Oni również są w bardzo trudnej psychologicznie sytuacji, a ich decyzje będzie można ocenić dopiero w przyszłości. We Włoszech sytuacja wymknęła się spod kontroli, ponieważ władze zaczęły działać za późno, a obywatele w swoim południowym zrelaksowaniu lekceważyli zalecenia. W Polsce zareagowaliśmy szybciej i bardziej zdecydowanie. Może się okazać, że ta prewencja, w dłuższej perspektywie czasu okaże się dla nas bardzo korzystna, nie tylko z punktu widzenia liczby zachorowań i osobistej wolności, ale też dla ekonomii naszego kraju.

Czas na pracę z własnym umysłem – psychologia koronawirusa

Nie chcę się zbytnio mądrzyć, ale naprawdę myślę, że to idealny czas dla każdego z nas na obserwowanie swojego umysłu i uczuć. Co czuję ja? Jak ja reaguję? I dlaczego tak? Pracuję nad ulepszeniem siebie czy uciekam od tej pracy, zajmując się krytykowaniem innych? I ostatnie, choć może najważniejsze: jaka jest moja motywacja? Myślę tylko o sobie czy też o innych, a może w ogóle o dobru całego społeczeństwa?

Silne emocje

Jeśli negatywne emocje są silne, zazwyczaj oznacza to, że czegoś nie chcemy zobaczyć u siebie, nawet wtedy, gdy „mamy rację”, to i tak chodzi też o nas. Można z resztą w tym samym momencie mieć rację i jej nie mieć. Każdy ma trochę racji, po prostu nasza wyobraźnia jest ograniczona i nie zawsze możemy zrozumieć perspektywę drugiego człowieka, a często mamy po prostu za mało informacji o nim, żeby móc to zrobić. Jeśli nic sami przed sobą nie gramy, możemy mówić spokojnie, z troską i miłością oraz w dodatku mamy większe szanse, że zostaniemy wysłuchani.

Życzę nam wszystkim spokoju i tego, żebyśmy nauczyli się jak najwięcej z tego, co się wydarza ❤️

Psychologia koronawirusa c.d. – przeczytaj też tekst o psychologicznych skutkach izolacji: https://nowe-ustawienia.pl/hellinger-i-psychologia/psychologiczne-skutki-kwarantanny/

Zapraszam do śledzenia moich cytatów na instagramie: https://www.instagram.com/ustawienia_hellingera/?hl=pl

Artykuł Koronawirus – psychologiczne reakcje pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

SYNDROM GOTUJĄCEJ SIĘ ŻABY – O POZOSTAWANIU ZBYT DŁUGO…

Gotowanie żaby

Syndrom gotującej się żaby, polega na tym, że żaba za późno sobie uświadamia, iż jest gotowana. Jeśli włożymy ją do wody i zaczniemy ją powoli podgrzewać, płaz będzie zmieniał temperaturę swojego ciała, dostosowując ją do zmieniających się warunków. W momencie, gdy żaba się zorientuje, że woda jest zbyt gorąca, nie będzie już miała siły wyskoczyć i umrze. Umrze, ponieważ nie wyskoczy we właściwym czasie. Tak przynajmniej myślano, gdy powstało to określenie pewnego fenomenu psychologicznego. Żaby jednak wyskakują z gorącej wody na czas, ludzie natomiast często pozostają zbyt długo w warunkach emocjonalnych, które ich niszczą.

Zbyt długo w sytuacji, która nam nie służy

Gdy pozostajemy zbyt długo w toksycznej relacji, znienawidzonej pracy, stylu życia, który nam nie służy czy jakiejkolwiek innej sytuacji, która nie jest zgodna z nami, tracimy dwie najcenniejsze rzeczy, które mamy: czas i energię. W pewnym momencie orientujemy się, że zmiana jest konieczna, ale wtedy okazuje się, że jesteśmy tak wyczerpani długotrwałym dostosowywaniem się do niekorzystnych warunków, że nie mamy siły wziąć własnego życia w swoje ręce. Zbyt długie przebywanie w „nie naszej bajce”, negatywnie wpływa też na naszą samoocenę, wiarę we własną siłę sprawczą oraz to, że nasze życie może wyglądać inaczej. W związku z tym, w pewnym sensie tracimy swoje życie oraz swoją tożsamość.

Wyciągnij wnioski, ale ratuj się na czas

Źródła:

https://geekweek.interia.pl/nauka/news-syndrom-gotujacej-sie-zaby-to-mit-eksperci-to-przetestowali,nId,7258662

https://zwierciadlo.pl/psychologia/530442,1,syndrom-gotujacej-sie-zaby–nie-daj-sie-ugotowac.read

Czytaj też o psychologicznych skutkach izolacji: https://nowe-ustawienia.pl/hellinger-i-psychologia/psychologiczne-skutki-kwarantanny/

Artykuł Syndrom gotującej się żaby pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.