Dziś żyjemy szybko. Staramy się zrobić jak najwięcej… Jesteśmy wobec siebie wymagający. Czy jednak więcej i szybciej naprawdę znaczy więcej? Czy rezygnowanie z urlopu i odpoczynku prowadzi nas ku więcej?

POŚPIECH

Słynny niemiecki terapeuta ustawień systemowych Günter Schricker mawiał: „Pośpiech jest ruchem ku śmierci”.

Gdy się spieszymy, jesteśmy mniej uważni. Nie jesteśmy też wtedy w pełni obecni w tym, co robimy, ponieważ jednocześnie nasze myśli są już przy kolejnych zadaniach do wykonania. Dodatkowo generujemy w sobie nerwowe napięcie. W ten sposób nie możemy się w pełni cieszyć tym, co robimy oraz naruszamy naszą wewnętrzną i zewnętrzną harmonię.

Pośpiech często też się zwyczajnie nie opłaca. Na pewno przeżyliśmy sytuację, w której pośpiech lub pójście drogą na skróty, ostatecznie doprowadziły do powstania nowych problemów i w efekcie wszystko kosztowało nas więcej czasu i energii…

Pośpiechu można uniknąć, planując swój czas oraz biorąc na siebie tylko taką ilość obowiązków, które jesteśmy w stanie wykonać ze spokojem.

Niektórzy z nas mają jednak nawyk bycia nieustannie w trybie pośpiechu, co jest rodzajem nerwicy. Dokąd się spieszymy? Co jest aż tak ważne? Co da nam to dodatkowe 10 min, skoro przez pośpiech nie byliśmy sobą ani nie cieszyliśmy się życiem przez pół dnia? I tak możemy zrobić tylko tyle, ile jest możliwe.

To się wiąże również z szacunkiem do siebie. Bądźmy dobrymi i uczciwymi pracownikami, ale nie kosztem naszego ciała i psychiki.

ODPOCZYNEK

„Potrzebujemy odpoczynku, aby znów nabrać sił, aby rozpocząć kolejny etap podróży. Odpoczynek pomaga nam iść dalej.” – pisze Bert Hellinger.

Odpoczynek to nie jest coś, o czym możemy dowolnie decydować – chcemy odpoczywać czy nie. Jakkolwiek to brzmi: odpoczynek to obowiązek. Jeśli rezygnujemy z odpoczynku, szkodzimy sobie i naszej pracy, ponieważ wyprowadzamy siebie z harmonii i obniżamy swoją wydajność. Konsekwencji braku odpoczynku może być wiele: przemęczenie związane z obniżeniem zdolności do koncentracji i rozdrażnieniem, upośledzenie działania układu odpornościowego, a w skrajnych przypadkach choroby ciała, wypalenie zawodowe i depresja. Jeśli nie damy odpoczynku naszej psychice lub ciału, one same sobie to wezmą, nawet wbrew naszej woli…

Przepracowując się zaniedbujemy też wiele sfer naszego życia: relacje z innymi, potrzeby naszego ciała oraz wiele potrzeb psychicznych i duchowych… Prowadzi to do wyjałowienia – nasze życie wewnętrzne staje się coraz większą pustynią, którą staramy się ukryć przed samym sobą, pracując coraz więcej… Błędne koło.

Odbierając sobie możliwość zatrzymania się i nic nie robienia, jednocześnie odbieramy sobie możliwość refleksji nad własnym życiem oraz czas, w którym nasze myśli mogłyby swobodnie płynąć i wkraczać na nowe terytoria… Nowe pomysły, nowe perspektywy… To może blokować zmiany i rozwój w naszym życiu.

Brak wolnego czasu uniemożliwia też rozwój osobisty – poznawanie samego siebie, wczucie się we własne potrzeby, refleksję nad relacjami w naszym życiu.

Nie da się zrezygnować z odpoczynku, nawet nie da się skrócić należnego nam jego czasu – jak pisze Bert: „Im dłużej trwa podróż, tym dłużej odpoczywamy” .

SPOKÓJ ZEWNĘTRZNY

Ciało i psychika są powiązane, jednak w zależności od charakteru naszej pracy oraz trybu życia, czasem potrzebujemy bardziej odpoczynku ciała, innym razem psychiki.

O ile ciało daje nam jasne sygnały i wiemy, kiedy potrzebuje odpoczynku, sygnały z psychiki łatwiej pominąć.

Ludzka psychika męczy się nadmiarem bodźców z otoczenia, zbyt długimi okresami koncentracji uwagi, skupieniu jej na określonym, monotonnym, materiale, intensywnego, celowego myślenia, uczenia się i zapamiętywania nowych rzeczy, pracy pod presją czasu, nadmiarem trudnych uczuć i emocji… Nasz aparat psychiczny cały czas to wszystko przetwarza i może dojść do pewnego przeładowania, które prowadzi do psychicznej dezintegracji, dlatego potrzebny jest nam odpoczynek również od takich aktywności.

Krótkoterminowo będzie to wszystko, co nie wymaga od nas zbyt wiele myślenia, czyli aktywność fizyczna, kontakt z naturą, medytacja…

Głębokiemu wypoczynkowi sprzyja też cisza, która jednocześnie pozwala nam nawiązać kontakt z samym sobą. Jak pisze Bert Hellinger: „W ciszy znajdujemy drogę do siebie. Szczególnie do miłości i do swojego szczęścia”.

Również radosne, beztroskie i przyjemne aktywności w gronie naszych bliskich i przyjaciół, mogą być wspaniałym wypoczynkiem. Pod warunkiem, że nie będziemy z nimi rozmawiać o naszej pracy, wspólnie rozwiązywać trudnych problemów lub odgrywać emocjonalnych dramatów. Nie. Tu potrzebne jest lekkie, radosne i przyjemne…

SPOKÓJ JAKO STAN WEWNĘTRZNY

Odpoczywać trzeba jednak umieć. Nawet najpiękniejsze i najdłuższe wakacje niewiele dadzą, jeśli wewnątrz nas będzie trwał nieustanny stan napięcia…

Tak jak przeciwieństwem pokoju jest wojna, tak przeciwieństwem spokoju jest walka. Prawdziwy spokój pojawia się, gdy przestajemy walczyć, robić rzeczy na siłę i wbrew sobie oraz wbrew temu, co pojawia się samo z siebie w naszym życiu. Taki spokój może przejawiać się na kilku płaszczyznach.

Pokój z samym sobą

Po pierwsze szczerość z samym sobą i kontakt z naszymi prawdziwymi uczuciami. Nie będziemy doświadczać spokoju do czasu, gdy będziemy udawać przed sobą i innymi kogoś, kim nie jesteśmy. Np. dużo mniej napięcia doświadczamy, gdy pozwolimy sobie na bycie niedoskonałym i normalnym, zamiast cały czas starć się sobie lub innym ludziom coś udowodnić. Nasze emocje z kolei to doskonałe kompasy, które pokazują nam co lubimy oraz gdzie mamy coś do przepracowania – gdy tracimy z nimi kontakt, pozbawiamy się cennego narzędzia rozwoju. Naprawdę wiele osób doświadcza złości lub smutku i nawet o tym nie wie…

Pokój z innymi ludźmi

Po drugie spokój wiąże się z relacjami z innym. Jeśli jesteśmy w pełnej zgodzie z samym sobą, to kończymy relacje, które nam nie służą, a te które są w naszym życiu, płyną w miarę harmonijnie i naturalnie.

Ludzie, z którymi przebywamy, współtworzą nasze życie i najczęściej mają duży wpływ na to, jak się czujemy, dlatego warto zwrócić uwagę na to, kogo zapraszamy do dalszego życia.

Drugim punktem jest komunikacja – nieporozumienia i przykre sytuacje mogą się zdarzyć. Bardzo ważne jednak, żeby traktować każdą osobę w naszym życiu, zwłaszcza partnera jak przyjaciela, któremu można wszystko szczerze powiedzieć. Mówmy tak, żeby nas zrozumiał. Nie atakujmy, bo będzie się bronił.

Mamy prawo, a nawet obowiązek mówić o tym, co nam nie pasuje, ale nie mamy prawa żądać od nikogo, żeby się zmienił. Tym bardziej że każdy ma swoje tempo w swoim własnym rozwoju i może po prostu nie być gotowy lub nie potrafić się zmienić…

Jeśli już jedziecie na wakacje z osobą, której nie możecie w pełni zaakceptować i oczekujecie od niej zmiany… Spróbujecie przynajmniej nie robić tego w czasie wakacji, bo popsujecie czas i sobie i tej osobie… Dajcie jej i sobie wolne nawet od tego.

Pokój ze światem

Po trzecie głęboki spokój wiąże się z zaufaniem do życia, optymistycznym patrzeniem w przyszłość i otwartością na zmiany. Nie wszystko zależy od naszej woli. W naszym życiu pojawiają się sytuacje i wydarzenia, na które nie mamy wpływu. Prawdziwą ulgę i komfort psychiczny przynosi wiara, że wszystko ma jakiś sens, że jest jakaś kochająca siła we Wszechświecie (nie musi to być osobowy Bóg), która sprawia, że zawsze jesteśmy w sytuacji, która jest najlepsza dla naszego rozwoju oraz że nigdy nie będzie tak, że znajdziemy się w sytuacji bez wyjścia. Niektórzy naturalnie mają takie zaufanie do życia, inni muszą sobie o tym przypominać, a jeszcze inni nie są w stanie się na to otworzyć, ponieważ uznają tylko to, co materialne i naukowo sprawdzone.

WAKACJE – PRAKTYCZNE PORADY

Czy muszę gdzieś wyjeżdżać?

Zazwyczaj lepiej jest gdzieś wyjechać, ponieważ nasze normalne otoczenie przypomina nam o obowiązkach i innych sytuacjach, które nas stresują. Wyjeżdżając, odcinamy się od wszystkiego oraz ubogacamy nowymi obrazami i doświadczeniami. Jednak dla kogoś, kto np. dużo podróżuje służbowo, prawdziwym odpoczynkiem może być zostanie we własnym mieszkaniu i czytanie książek – warto się w siebie wsłuchać i odnaleźć to, czego najbardziej potrzebujemy w danym momencie.

Czasem więcej znaczy mniej

W czasie wakacji nasz dobrostan powinien być na pierwszym miejscu. Dlatego wakacyjny plan powinien być luźny i powolny. Absurdem są wakacje, których organizacja, przebieg lub to, żeby zwiedzić jak najwięcej, są przyczyną stresu. Nie. Wsłuchajmy się w siebie i poczujmy, czego potrzebujemy najbardziej. Może potrzebujemy leżeć, nic nie musieć i nic nie robić, może potrzebujemy aktywności fizycznej lub nowych bodźców, w postaci zwiedzania nowych miejsc i przebywania w innym otoczeniu niż zazwyczaj, a może potrzebujemy doświadczeń duchowych. To jest indywidualne – zależy od naszego temperamentu, osobowości oraz od tego, czego nam brakuje na co dzień.

Zaplanowanie dnia wolnego między urlopem a powrotem do pracy, spowoduje, że będziemy odczuwać większy komfort i bezpieczeństwo, gdy pomyślimy w czasie wakacji o powrocie do pracy.

Wdzięczność i radość

Najważniejszy jest oczywiście stan umysłu. Jeśli nie cieszymy się na myśl o zaplanowanych wakacjach lub w ich trakcie nie potrafimy przeżywać radości, to coś jest tu nie tak. Może mamy za dużo oczekiwań, może nie potrafimy się cieszyć tym, co się pojawia i otworzyć się na to, że coś wydarza się inaczej niż planowaliśmy, może przywiązujemy zbyt dużą wagę do szczegółów,  może nie potrafimy przestać myśleć o pracy, może relacja z partnerem odbiera nam radość życia, może nie potrafimy wyjść z roli nadopiekuńczego rodzica, a może ogólnie jesteśmy nieszczęśliwi i warto coś zmienić w życiu. Jeśli już nie możemy się po prostu cieszyć wakacjami, to może warto poświęcić ten czas na refleksję, dlaczego tak jest, pochylić się nad sytuacjami, w których tracimy humor oraz nad tym, co odgradza nas od zwykłej radości i doceniania każdej chwili w naszym życiu.

Wbrew pozorom radość jest rzeczą bardzo poważną. Jak pisze Bert Hellinger: „Nasze życie odżywia się radością. Kiedy się cieszymy, jego pełnia wychodzi nam naprzeciw”.

LITERATURA:

Hellinger Bert, Die Liebe des Geistes. Was zu ihr hinfuhrt und wie sie gelingt, Hellinger Publications 2016

Hellinger Bert, Nowe rozważania. Wiedzieć skąd, Wydawnictwo Vigaro, Warszawa 2016

Hellinger Bert, Erfolge im Leben/Beruf, Hellinger Publications 2011

Hellinger Bert, Nowa świadomość, Wydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2014

Może zainteresuje Cię również tekst o tym jak wydarza się zmiana z puntu widzenia ustawień hellingerowskich: https://nowe-ustawienia.pl/ustawienia-hellingera/hellinger-sens-zycia/

Artykuł Spokój, odpoczynek, wakacje… pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

JAK OTWORZYĆ SIĘ NA NOWE

Nowy Rok, nowe postanowienia, nowe plany, nadzieje, życzenia… Kiedy temu „nowemu” dajemy szansę, żeby mogło się pojawić w naszym życiu?

Pożegnaj się ze starym

Praktyka ustawień systemowych pokazuje, że nowe udaje się przede wszystkim, gdy dobrze pożegnamy się ze starym. Co to znaczy dobrze? Z szacunkiem. Nawet jeśli odchodzimy od czegoś, co od dawna nam nie służy i czym jesteśmy od jakiegoś czasu zmęczeni, warto się z tym pożegnać w odpowiedni sposób.

Uznaj i doceń przeszłość

Po pierwsze należy uznać okres czasu z tym związany za część naszej biografii. Warto ustalić jakie są fakty: to, z czym chcemy się pożegnać, miało na nas jakiś wpływ i w tym sensie zostanie z nami na zawsze. Nie powinniśmy udawać, że tego nie było, ponieważ wtedy zaprzeczamy rzeczywistości. Najlepiej zaakceptować to właśnie takie, jakie było. Jeśli nie przychodzi nam to naturalnie, warto włożyć wysiłek w to, żeby przypomnieć sobie również piękne momenty i dostrzec dobre strony określonych doświadczeń.

Jak otworzyć się na nowe – wdzięczność

To jest związane z kolejnym elementem dobrego pożegnania: wdzięcznością. Tak naprawdę powinniśmy być wdzięczni za wszystkie wydarzenia i związane z nimi doświadczenia – one nas wzbogaciły, być może to one stanowią o naszej wyjątkowości, a w przypadku trudnych doświadczeń, które udało nam się przetrwać i nie rozpaść się przy tym na kawałki, często też o naszej sile. Wdzięczność uwalnia.

Spotkanie z trudnymi emocjami

W przypadku, gdy nam się nie udaje z czymś pożegnać, ponieważ nadal mamy dużo trudnych emocji związanych z danym doświadczeniem, warto się z nimi spotkać. Można to zrobić w czasie terapii lub sesji ustawień systemowych. Pomocne mogą być też takie ćwiczenia jak napisanie listu do osoby, która nas skrzywdziła, wyobrażenie sobie danej osoby na krześle przed sobą i mówienie do niej lub pełne wyrozumiałości komunikowanie się ze swoim własnym wewnętrznym dzieckiem z danego okresu.

Chodzi tu przede wszystkim o uświadomienie sobie tych bolesnych uczuć i ponowne spotkanie z nimi, ponieważ zobaczone i nazwane mają one na nas mniejszy wpływ niż wtedy, gdy są one wyparte do nieświadomego obszaru naszej psychiki. Trzeba uznać to, co się wydarzyło, a być może nawet przyznać przed samym sobą, że było się ofiarą.

Psychika rozwijającego się dziecka jest bardzo wrażliwa i mniejsze lub większe traumy z okresu dzieciństwa są dość powszechne. Nawet w relacji z najbardziej kochającymi i wspaniałymi rodzicami można doświadczyć traumy. Wystarczy np., że dziecko było oddzielone od matki po porodzie w szpitalu.

Zrozumieć tych, którzy nas skrzywdzili

Jeśli ktoś wyrządził nam szkodę, a mógł tego uniknąć, możemy nosić w sobie żal i złość. W tym przypadku warto spróbować zrozumieć ewentualnego sprawcę. Zastanowić się, dlaczego tak postąpił wobec nas. Czy naprawdę chciał nas skrzywdzić? Może zachowywał się on wobec nas w określony sposób, nie dlatego, że jest złym człowiekiem, ale dlatego, że inaczej nie potrafił, ponieważ on sam też kiedyś doświadczył czegoś bardzo trudnego.

Czas

Prawdziwe pożegnanie wymaga zobaczenia prawdy i znalezienia w sobie pełnej zgody na to, co było. Pełne pożegnanie wymaga też czasu.

Bert Hellinger pisze: „Pożegnanie otwiera. Zmusza nas, aby spojrzeć do przodu, ku następnemu, które chce i musi nadejść. Na przykład pożegnanie z dzieciństwem, z domem, z marzeniami, pożegnanie z długim przygotowaniem do stanięcia na własnych nogach i tego, aż samodzielnie zatroszczymy się o siebie, o własne utrzymanie i o utrzymanie tych, dla których staliśmy się partnerem i ojcem albo matką. Teraz brama do pełni życia jest szeroko otwarta. Z czym przede wszystkim mamy się pożegnać? Ze swoimi niezrealizowanymi marzeniami, bez działania, i z tym, co jest ponad to, co umożliwiają nasze warunki życiowe”.

Jak otworzyć się na nowe – podjęcie decyzji

Zwrócenie ku nowemu wymaga też podjęcia pewnej decyzji. „Jeśli ktoś się na coś decyduje, to musi z reguły z czegoś innego zrezygnować” – przypomina Hellinger. To, co nowe, nawet jeśli przychodzi do nas niejako samo z siebie, z zaskoczenia, to i tak wymaga to od nas wewnętrznego powiedzenia temu „tak”. W rzeczywistości z różnych powodów bardzo często sami sabotujemy własne szczęście! Dzieje się tak np. dlatego, że to, co stare znamy bardzo dobrze i wydaje nam się bezpieczniejsze. Czasem brakuje nam też odwagi, siły lub wiary w siebie, aby zwrócić się ku nowemu.

Wiedzieć, czego się chce

Żeby nasze cele i plany miały szansę przynieść nam satysfakcję powinny oczywiście wypływać z naszej własnej przestrzeni „chcę”, a nie z poczucia „muszę” lub chęci spełnienia czyjś oczekiwań. Najlepiej, jeśli są tym czego chce nasze serce, a nie rozum.

Właściwie wszystko jest możliwe w pewnych granicach i nasze życzenia zazwyczaj się spełniają, jeśli wypływają z głębi naszej istoty.

Na Nowy Rok życzę nam wszystkim, żeby spełniły się te nasze życzenia, które przyniosą nam i naszym bliskim najwięcej szczęścia i pożytku!

Źródła:

Hellinger Bert, Nowe rozważania. Wiedzieć skąd, Wydawnictwo Vigaro, Warszawa 2016

Jak otworzyć się na nowe – przeczytaj kolejny tekst w podobnej tematyce: https://nowe-ustawienia.pl/ustawienia-hellingera/cel-decyzja-dzialanie/

Artykuł Jak otworzyć się na nowe? pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

Relacje z rodzicami. Co warto odpuścić, szczególnie w czasie świąt?

Święta Bożego Narodzenia to już nie tylko święto religijne, ale część kultury naszych czasów. Prawie wszyscy jakoś obchodzą te święta, nie da się ich z resztą nie zauważyć lub nie mieć jakiegoś stosunku do nich. W czasie świąt głównie chodzi o spotkania z bliskimi. Kupujemy dla nich prezenty, gotujemy, czekamy, aż przyjadą lub sami wyruszamy w daleką podróż, żeby się z nimi spotkać. To też czas kiedy często relacje z rodzicami w jakiś sposób na nowo nas poruszają i/lub stają się przedmiotem naszej refleksji…

W święta jest wszystko trochę inaczej

Wielu z nas poza czasem spędzonym z żoną lub mężem, dziećmi i przyjaciółmi, odwiedza wtedy również swoich rodziców. Niektórzy z radością, inni z poczucia obowiązku. W czasie świąt wszystko jest trochę inaczej: bardziej się cieszymy, czekamy na coś, staramy się, jesteśmy wyrwani z codziennej rutyny, może zmęczeni przygotowaniami lub podróżą. Dużo ze sobą rozmawiamy, dowiadujemy się, co się dzieje u dalszych członków naszej rodziny. Zbliża się też koniec roku, co sprzyja refleksji, podsumowaniom i zadawaniu sobie egzystencjalnych pytań. W towarzystwie rodziców często również budzą się w nas nieprzepracowane uczucia i emocje z okresu dzieciństwa. Z tego powodu święta spędzone z rodzicami dla niektórych mogą okazać się pewnym wyzwaniem.

Spotkanie z rodzicami

Relacja z rodzicami jest jedną z najważniejszych w naszym życiu. W buddyzmie mówi się, że kobiety mają najsilniejszy związek z ojcem, a mężczyźni z matką. To dzięki bardziej lub mniej świadomej decyzji rodziców żyjemy. Nosimy w sobie ich geny oraz w większości przypadków to z nimi spędziliśmy pierwszy, silnie kształtujący nas okres naszego życia. Więź ta jest tak silna, że każde dziecko i późniejszy dorosły, jest silnie uczuciowo związany ze swoimi rodzicami. Nawet wtedy, gdy sobie tego zupełnie nie uświadamia. Właśnie dlatego, że związek ten jest tak silny, ma duży wpływ na nas i nasze funkcjonowanie.

Przyjęcie do serca „winnych” rodziców

Większość z nas ma coś do zarzucenia swoim rodzicom. Sprzyja temu perspektywa przyjmowana w klasycznej psychologii i psychoterapii, poprzez którą patrzy się na rodziców, jako na tych, którzy są w pewnym sensie winni, tego, jacy jesteśmy. Wielu z nas uważa, że nasi rodzice powinni być po prostu inni i inaczej się zachowywać.

Według ustawień systemowych, nie akceptując własnego rodzica, w pewnym sensie odrzucamy też część siebie, ponieważ to z niego powstaliśmy. Ma to daleko idące konsekwencje w naszym życiu. Nasz wewnętrzny obraz rodziców i zgoda lub jej brak na nich, może mieć wpływ na wiele aspektów naszego funkcjonowania: poczucie szczęścia, poczucie własnej wartości, związki miłosne, sukcesy zawodowe, uzależnienia, zdrowie, wygląd naszego ciała.

Na przykład: kobieta, która nie szanuje swojej matki, prawie zawsze, nawet tego nie zauważając, staje się taka jak ona. Przykład drugi: kobieta, która nienawidzi swojego ojca alkoholika, wiąże się z mężczyzną, który również okazuje się alkoholikiem. W odniesieniu do mężczyzn przykłady te są analogiczne. Żeby od czegoś odejść, trzeba najpierw się z tym wewnętrznie pogodzić. Tak długo, jak z czymś w naszym życiu walczymy, staje się to coraz silniejsze. Dlatego zachęcam do spojrzenia na własnych rodziców w te święta z większą wyrozumiałością. Nie ma tu znaczenia, czy oni żyją oraz czy mamy z nimi kontakt. Ważne jest tylko to, jaki mamy do nich stosunek w naszym wnętrzu.

Walka o to, żeby rodzice się zmienili

Walka o to, żeby nasi rodzice się zmienili, jest trochę jak walka o życie na innej planecie. Z góry skazana na porażkę. Taka walka może kosztować dużo energii i pojawia się w niej wiele emocji, które psują atmosferę wokół. Rozważając, jak trudno jest zmienić samego siebie, można szybko zrozumieć, jakie mamy szanse zmienić swoich rodziców.

Większość rodziców kocha swoje dzieci i stara się pełnić swoją rodzicielską funkcję jak najlepiej. Jeśli im się to nie udaje, to zazwyczaj dlatego, że sami są z jakiegoś powodu nieszczęśliwi. Badania psychologiczne dowiodły też, że zazwyczaj przeceniamy wolną wolę człowieka. Wydaje nam się, że jeśli ktoś chce, może się zmienić i zacząć zachowywać się inaczej. W rzeczywistości jednak posiadamy określony genotyp, nieustannie rozwijamy nasz system norm i wartości w procesie socjalizacji oraz mamy silne tendencje do określonych zachowań i reakcji, przejęte od naszych przodków. Jeśli ktoś wierzy w reinkarnację, może do tego dorzucić głębokie nawyki i tendencje w umyśle, które towarzyszą mu od być może bardzo dawna. Czy łatwo jest zareagować po raz pierwszy inaczej w danej sytuacji? Ile wysiłku trzeba włożyć, żeby zmienić nawyk, który kultywuje się codziennie od 20 lat? Czy mamy wpływ na to, jakie myśli się pojawiają w naszej głowie? To od nas zależy, jakie emocje się w nas pojawiają? Czy wystarczy powiedzieć sobie: nie denerwuj się, żeby się nie zdenerwować? Nasza wolność jest ograniczona.

Relacje z rodzicami a przekazywana między pokoleniowo trauma

Duże znaczenie ma tu także stopień straumatyzowania naszego społeczeństwa. Pokolenie, które przeżyło wojnę, musiało odciąć się od swojego czucia, żeby przetrwać. Nie da się wyłączyć czucia bólu i zostawić zdolność przeżywania pozytywnych uczuć, więc takie osoby w ogóle przestawały czuć. W wielu przypadkach nasi rodzice zostali wychowani właśnie przez naszych głęboko straumatyzowanych dziadków, którzy poprzez swoją ograniczoną emocjonalną dostępność, nieświadomie przekazali im część tej traumy, a oni w pewnym stopniu nam. W ustawieniach systemowych widać, że jesteśmy pierwszym pokoleniem po wojnie, które w ogóle ma szansę to sobie uświadomić i z tym pracować.

Odwrócenie porządku w relacji z rodzicami

Oczywiście możemy się rozwijać i zmieniać. Spokojnie można jednak przyznać, że jest to dość trudne. Żeby coś zmodyfikować w swoim funkcjonowaniu, trzeba też tego chcieć. Jeśli masz dzieci, wyobraź sobie, że Twoje o 30 lat od Ciebie młodsze dziecko mówi Ci, że coś robisz źle i powinieneś się zmienić albo próbuje Ci przekazać określony światopogląd i związane z nim wartości. Czy jesteś w stanie przyjąć taką radę lub taki przekaz od swojego dziecka? A może raczej poczujesz się nieszanowany w wystarczającym stopniu? Z punktu widzenia ustawień hellingerowskich jest to sytuacja, w której doszło do odwrócenia pewnego porządku. Możemy wychowywać i pouczać swoje dzieci, ale nie swoich rodziców! Nawet jeśli wydaje nam się, że wiemy, co nasi rodzice powinni zmienić w swoim zachowaniu, żeby żyć bardziej szczęśliwie, to nie jest nasze zadanie. Zarówno my, jak i nasi rodzice, będziemy szczęśliwsi i spokojniejsi, jeśli zaczniemy traktować ich właśnie jako tych, którymi są – naszymi rodzicami i będziemy się odnosić do nich z pełnym szacunkiem.

Uznanie rodziców

W ustawieniach systemowych często widać, że nawet osobom, które zostały oddane do adopcji lub doświadczały jakiegoś rodzaju przemocy ze strony rodziców, uznanie rodziców przynosi ulgę. Nie chodzi o to, żeby usprawiedliwiać czyjeś zachowania, ale raczej o to, żeby nie walczyć z faktami. „Tak, ta kobieta, taka, jaka jest, jest moją matką. Tak, ten mężczyzna, taki, jaki jest, jest moim ojcem. To z nich powstałam/powstałem. Tak zaczęło się moje życie”. Tak naprawdę każde dziecko kocha swoich rodziców, czasem im trudniejsza relacja z rodzicem, tym silniejsza więź.

Popatrzeć na rodziców inaczej

Zachęcam Was, żebyście w te święta popatrzyli na swoich rodziców i na relację z nimi trochę inaczej. Żebyście uszanowali ich los. Żebyście się zgodzili na nich takich, jakimi są. Pogodzili się z tym, że niektóre rzeczy nigdy się już nie zmienią oraz z tym, że niektórych rzeczy od rodziców nigdy już nie dostaniecie. Życie każdego z nas jest inne – to niepowtarzalny zestaw doświadczeń. Nawet jeśli przeżyliśmy coś trudnego, to właśnie to może stać się naszą siłą. Tylko wychodząc z roli dziecka, które czegoś się domaga, można dorosnąć i w pełni zwrócić się ku swojemu życiu. Czego nam wszystkim z okazji zbliżających się świąt z głębi serca życzę!

Relacje z rodzicami – przeczytaj też tekst o porządkach miłości wg Berta Hellingera: https://nowe-ustawienia.pl/ustawienia-hellingera/swieta-z-rodzicami/

Artykuł na ten temat: https://wyborcza.pl/duzyformat/1,127290,8863440,Niewolnicy_krainy_szczesliwosci.html?disableRedirects=true

Artykuł Relacje z rodzicami pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.