Cel, decyzja, działanie… W biegu naszego życia od czasu do czasu odczuwamy impuls, by coś zmienić lub podążyć w jakimś nowym kierunku. Czujemy wtedy, że zbyt długo pozostajemy tu, gdzie jesteśmy lub że powinniśmy udać się w inne miejsce. Takie miejsca to nie tylko to gdzie przebywamy fizycznie, ale też ludzie, którzy nas otaczają, aktywność zawodowa, pasje, nawyki i organizacja naszego dnia, stany naszego umysłu… Bert Hellinger, pisząc: „za wszystkim, co nas wprawia w ruch, stoi jakaś siła”, prawdopodobnie ma na myśli właśnie taki impuls.

Spokój a określenie celu i podjęcie decyzji

Dalej sugeruje on, że żeby zauważyć i uświadomić sobie ten impuls oraz zaplanować i podjąć działanie z nim zgodne, potrzebujemy w pierwszej kolejności trochę spokoju. „Dokądkolwiek czujemy się popychani, istotny kierunek i ruch odnajdujemy wtedy, kiedy się zatrzymujemy. Po pewnym czasie coś nas popchnie w kierunku nowej dali, twórczej i żywej. Ten ruch prowadzi nas poza nasze dotychczasowe plany.” (Hellinger, 2016). Działanie podjęte zbyt szybko, w biegu, z niespokojnym umysłem może jego zdaniem sprawić, że cały nowy plan zostanie porzucony. Pisze o tym w następujący sposób: „Tylko to, co jest przyspieszane kończy się. Spokój, w przeciwieństwie do tego, co jest przyspieszane, jest stale w ruchu. Dlatego nie zna ani pośpiechu, ani zwłoki.”

Działanie – zwlekanie i zaniechanie

Z drugiej strony zapewne wszyscy wiemy, że odkładanie może trwać w czasie w nieskończoność. „To, co odkładane na później jest zagrożone, ponieważ łatwo może się spóźnić. (…) Co przede wszystkim odkładamy na później? Zakończenie we właściwym czasie.”. Następnie może pojawić się zaniechanie realizacji nowego planu. Zaniechanie powadzi do śmierci. Do śmierci naszego życia jako całości oraz naszej wewnętrznej śmierci. Nie poruszanie się do przodu w rzeczywistości nie jest zatrzymaniem się, ale ruchem do tyłu. Tracimy radość życia, energię, zdrowy promienny wygląd. Jesteśmy w trybie „żeby tylko przetrwać”. Do piątku, do wakacji, do nie wiadomo kiedy… Wszyscy znamy wielu ludzi, którzy nienawidzą swojej pracy i zmuszają się, żeby ja wykonywać. Znamy związki, w których partnerzy nawet już nie lubią siebie nawzajem, a wychowują razem dzieci i spłacają zobowiązania. Znamy też tych, którzy wewnętrznie umierają z powodu samotności (choć może o tym nie wiemy). I tych, którzy giną w depresji, nerwicach, nałogach… I na wiele innych sposobów. Hellinger również to zauważył: „Niekiedy pozostajemy bezczynni, o czym niektórzy w życiu marzą. Czy wtedy jeszcze żyją?”.

Tu i teraz

Duchowa prawda, którą wszyscy wiele razy słyszeliśmy, brzmi: nie ma jutra. „Dzisiaj jest nowym dniem stworzenia. Tego dnia wszystko zaczyna się od początku, nowe przebudzenie.”. Podjęcie działania, a szczególnie wprowadzenie dużej życiowej zmiany, wymaga wysiłku. To naturalne, że z jednej strony czujemy lęk przed nowym, a z drugiej jesteśmy przywiązani do tego, co znamy (nawet jeśli to nas niszczy). Dlatego każda poważna zmiana wymaga dużych nakładów energii. Z tych samych powodów jesteśmy skłonni przekładać ją w czasie, znajdując ku temu liczne mniej lub bardziej wyrafinowane uzasadnienia.

Przełom

Gdy podjęcie działania przekładamy zbyt długo, gdy minie ten moment między „za wcześnie” a „za późno”, zaczynamy odczuwać ciężar, niezadowolenie, a czasem nawet wstręt do siebie. „Kiedy długo nic się nie porusza, a właściwy w tym momencie ruch jest zatrzymany, czekamy na przełom. (…) Przełom toruje drogę. Jest jak rwąca rzeka. Długo coś się zbierało, aż wreszcie przerywa tamę i otwiera sobie nową drogę.”. Niestety, gdy działanie nie zostaje podjęte dobrowolnie, czasem okazuje się że jakaś sytuacja lub zdarzenie niejako zmuszają nas do tego. Zgodnie z powiedzeniem „Nie ma tego złego…”.

Działanie to życie

Wszystko, co żyje porusza się. Podobnie w życiu żywej osoby jest ciągle jakiś ruch. Czasem po osiągnięciu dużego życiowego celu zamiast cieszyć się, ludzie cierpią. Jednym z tego powodów jest, że stracili to, co ich motywowało oraz koncertowało ich aktywność. Realizowanie pozytywnego celu (być może negatywnego również) zawsze jest też zamierzenie lub nie naszym darem dla świata i innych ludzi. Nawet jeśli znajduje się on w obszarze wewnętrznego rozwoju osobistego, to w konsekwencji powstaje nowy fenomen, który ubogaca rzeczywistość. „Ostatecznie wszystkie czyny zakończone sukcesem służą życiu, wykraczają poza własne życie.”

Noworoczne życzenia

W Nowym Roku życzę Państwu wielu impulsów do podążania we właściwym dla siebie kierunku oraz siły do podjęcia działań, które to umożliwią.

Źródło cytatów:

Hellinger Bert, Nowe rozważania. Wiedzieć skąd, Wydawnictwo Vigaro, Warszawa 2016, cz. 1-3

Przeczytaj kolejny tekst o zmianie tu: https://nowe-ustawienia.pl/ustawienia-hellingera/bert-hellinger/

Artykuł Cel, decyzja, działanie… pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

Czy muszę spędzać Święta z rodzicami?

Święta z rodziną – magiczny i wyjątkowy czas?

Chcemy, żeby świąteczny czas był magiczny i wyjątkowy… Staramy się, często za bardzo. Nasze matki zazwyczaj jeszcze bardziej… Sprzątają i gotują, chcą żeby było idealnie… Wprowadzają stres i napięcie. Pojawia się zmęczenie, a potem rozdrażnienie. Dzieci wolą, żeby było spokojnie i radośnie. Dzieci wolą mniej jedzenia, więcej czasu. Mniej sprzątania, więcej rozmów. Mniej zakupów, a więcej śmiechu. Czy musisz stać się taka/taki jak Twoja mama/tata? Czy możesz być inna/inny?

Święta z rodzicami – Czego chcą dorosłe dzieci na Święta?

Dorosłe dzieci wolą więcej chcę, mniej muszę. Zapytajmy swojego wewnętrznego dziecka, czego chce na Święta? Czego teraz tak naprawdę potrzebuje? Co płynie z jego serca, a do czego ono się zmusza? Czy spędzanie Świąt z kimś przy kim źle się czujemy, jest naszym obowiązkiem? Czy naszym obowiązkiem jest raczej dbanie o siebie, żeby mieć siłę służyć tam, gdzie nasze powołanie? Czy mamy prawo spędzić Święta w górach z partnerem zamiast w domu rodzinnym? Czy to, że „komuś będzie smutno”, powinno wpływać na to jak żyjemy i co robimy? Gdzie kończą się nasze zobowiązania wobec rodziców?

„Musisz przyjechać do rodziców na Święta, bo będzie im smutno”?

Może lepiej ich odwiedzić wtedy, gdy nie ma Świąt, a jest czas i spokój… Może lepiej odwiedzać ich rzadziej, jeśli po każdej wizycie czujemy się gorzej… Może należy ograniczyć kontakt do minimum, gdy wpływa on na nas bardzo źle… Dotyczy to nie tylko relacji z naszymi rodzicami, ale wszystkich relacji w naszym życiu.

Miłość między rodzicem i dorosłym dzieckiem

Który komunikat płynie z serca: „rób tak, jak ja chcę” czy „rób tak, żebyś był szczęśliwy”? Czy wiadomość typu „jesteś odpowiedzialny/odpowiedzialna za moje szczęście” jest miłością czy szantażem emocjonalnym? Czy wywoływanie w drugim człowieku poczucia winy jest w porządku? Czy to, że chcemy coś zrobić inaczej niż dana osoba oczekuje, oznacza, że jej nie kochamy? Czy to, że nie czujemy tej miłości jest naszą winą?

W ustawieniach hellingerowskich liczy się to, na ile przyjęliśmy rodzica do serca takiego, jakim jest. Spotkanie się z traumami i emocjami związanymi z rodzicem, a następnie zaakceptowanie rodzica z jego ciemną stroną, to chyba najważniejsza i największa część pracy w ustawieniach systemowych. Nie oznacza to jednak, że przez całe życie musimy potem utrzymywać z tym rodzicem intensywny kontakt. W tym kontakcie zazwyczaj zwarta jest pewna nadzieja z dzieciństwa: rodzic się zmieni i w końcu da nam to, czego wcześniej nie mógł dać. W ustawieniach kolejny krok polega właśnie na porzuceniu tej nadziei: nie zmieni się, nie da. Dobrze by było poszukać tego w innym miejscu albo nauczyć się dawać to samemu sobie. Dobrze by było nauczyć się traktować siebie tak, jak on nas nie potrafił traktować.

Czy nasi rodzice zmienią się w Święta?

Mówi się, że gdy się rozwijamy, wpływa to na osoby nas otaczające. Również na rodziców. Jednak ich zmiana nie wydarzy się, gdy będziemy jej oczekiwać oraz stawiać ją jako warunek miłości do nich. Podobnie jak dzieje się to w relacji z partnerem. Jednak ta zmiana w nas, która polega na porzuceniu oczekiwań, może wpłynąć na zachowanie bliskich nam osób.

Czy my zmienimy się w Święta?

W buddyjskich żartach mówi się: jeśli myślisz, że jesteś oświecony, to spędź weekend ze swoją rodziną. Rzeczywiście w duchowo-ezoterycznym świecie mówi się o poziomie, na którym nic już nie jest w stanie nas poruszyć i jesteśmy zdolni zachować pełnię spokoju i szczęścia w każdej sytuacji. Czy jest to jednak nasz poziom w tym momencie? A jeśli nie, to czy powinniśmy w nadmiarze konfrontować się z tym, z czym sobie nie radzimy? Czy warto oddawać swoją energię życiową, żeby robić to, co uważamy za swój obowiązek?

Kto jest prawdziwym egoistą?

A gdy wybieramy siebie i ktoś nazywa nas egoistą? Kto jest większym egoistą: ten, który potrafi sam zadbać o siebie i myśli o szczęściu innych czy ten, który oczekuje od nas określonych zachowań? Kto jest większym egoistą: ten, który dba o siebie, żeby służyć innym (swoim rozwojem, pasją, zawodem, społeczną rolą) i wnosi nową wartość do tego świata czy ten, który robi to, czego oczekują inni, żeby zasłużyć na ich miłość, uznanie i akceptację?

Życzenia z okazji Świąt

Z okazji Świąt życzę nam wszystkim, żebyśmy nie bali się szczerości z samym sobą i otaczającymi nas ludzi oraz odnaleźli złoty kluczyk, drogę środka i spokojne miejsce w naszym życiu wewnętrznym i zewnętrznym…

Powiązane:

https://www.facebook.com/photo/?fbid=515916183901559&set=a.406218511537994

https://www.facebook.com/PsychoterapiaCialem/posts/pfbid0BtxePAB9QJPuDtPy49zF2kcUrbgHoBWcR1ffpTZXWe4x7gvYeG8rPf1XiNwNNcRMl

https://www.wysokieobcasy.pl/zyclepiej/7,181615,27917178,swieta-po-swojemu-jak-powiedziec-rodzinie-ze-nie-przyjde.html?disableRedirects=true

Zapraszam do przeczytania tekstu o wypoczynku i wakacjach:https://nowe-ustawienia.pl/hellinger-i-psychologia/spokoj-odpoczynek-wakacje/

Artykuł Czy muszę spędzać Święta z rodzicami? pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

Dobro i Prawda – świąteczne refleksje…

Dobro i prawda zawsze zwyciężają

Kiedyś oglądałam bardzo ambitne filmy… Ciężkie i psychologiczne: Bergman, Kieślowski… Potem nie oglądałam żadnych filmów, ponieważ w psychologicznej pracy dość dostaje się takiego materiału na co dzień i w wolnej chwili dobrze robić coś bardziej beztroskiego, dla równowagi. Ostatnio natomiast obejrzałam kilka amerykańskich filmów romantycznych. Lekkie i przyjemne. Bohaterzy są dobrzy, wiadomo, że dobrze się skończy, magiczne zbiegi okoliczności, opieka wszechświata, prawda i dobro zawsze zwyciężają… To mit czy prawdziwe reguły gry w tym życiu?

W ustawieniach hellingerowskich, ale też w innych metodach pracy z psychiką prawda uzdrawia, a bycie dobrym dla siebie i innych sprawia, że przekraczamy samych siebie, wzrastamy i się rozwijamy.

Dobro w tym, co „złe”

Nasz umysł zbiera wrażenia i się programuje. Może, gdy będziemy mu dawać więcej tego, co pozytywne – w końcu uwierzymy, że my też jesteśmy dobrzy… Wystarczająco dobrzy tacy, jacy jesteśmy… Może nasze życie jest wystarczająco dobre takie, jakie jest. Może jest takie po coś. Może właśnie uczy nas czegoś bardzo ważnego, dzięki czemu będziemy gotowi na więcej albo na lżej i radośniej…

Jeśli jest Ci źle w te Święta, jeśli spędzasz je sam lub z ludźmi, wśród których czujesz się samotny – może tego potrzebujesz… Może to prowadzi Cię do Twojej prawdy… Płacz i spotkanie się z prawdą o swoim życiu to bardzo ważny, twórczy moment. Można płakać i cieszyć się z tego – ufać, że właśnie wydarza się coś ważnego.

Ty też możesz być dobry i zmieniać świat

Nie przestawaj wierzyć… Nie przestawaj dążyć… Nie porzucaj swoich ideałów…

Wszędzie możesz zdziałać coś dobrego i uczynić świat odrobinę lepszym miejscem. Jednym małym gestem, jednym uśmiechem, jednym odpuszczeniem „posiadania racji” na rzecz zrozumienia uczuć drugiego człowieka… Zachować się lepiej niż ostatnim razem. Pokazać komuś, że dobro i bezinteresowność istnieją. Odpowiedzieć miłością na złośliwość… Naiwne? Naprawdę w to nie wierzysz?

Dobroć jest dobra dla serca

Bert Hellinger pisze: „Dobroć nie pomija nikogo ani niczego. Ma szeroko otwarte oczy, które błyszczą z głębi na zewnątrz, ponieważ dobroć pochodzi z serca. Jest dobra dla naszego serca.”.

Co daje nam prawda?

A prawda? Dlaczego prawda jest ważna? Większość ludzi coś udaje – przed sobą i przed innymi, to ich usztywnia, ponieważ muszą cały czas kontrolować siebie i to, co mówią. To zabiera im spontaniczność i radość życia.

Jaka jest prawda o Twoim życiu?

Jaka jest prawda o Tobie? Jaka jest prawda o Twoim życiu? Jaka jest prawda o Twojej pracy? Jaka jest prawda o Twoim związku lub jego braku? Czy masz odwagę wszędzie tam zobaczyć nagą prawdę?

Kto nie spotkał się ze swoim cieniem, nie da rady stać w pełnym słońcu… Nie da rady, bo za dużo energii zużywa na ukrywanie różnych rzeczy przede wszystkim przed sobą, a potem przed innymi i całym światem…

Jeśli w tym specyficznym roku, to nie są Twoje wymarzone Święta, wykorzystaj je do spotkania z prawdą o sobie i o swoim życiu. Co jest dla Ciebie ważne? Przy kim czujesz się swobodnie, bezpiecznie i możesz być w pełni sobą? Za czym tęsknisz? Czego Ci brakuje? A może odwrotnie: Czego do tej pory nie doceniałeś w swoim życiu? Jakie masz jeszcze marzenia? Co odpuściłeś, a nie powinieneś? A gdybyś miał umrzeć za trzy dni, co byś zrobił z tym czasem? A gdybyś miał umrzeć za trzy miesiące co? Jak widzisz swoje życie za 10 lat? Czy to jak żyjesz jest w zgodzie z tym, kim jesteś?

Świąteczne życzenia

Kochani, życzę Wam i sobie, żebyśmy praktykowali dobro jak najczęściej i spotykali jak najwięcej ludzi, którzy też to robią. Życzę nam, żebyśmy żyli w coraz większym stopniu w prawdzie i żeby otaczali nas ludzie, przy których możemy być bardziej i bardziej sobą oraz żyć swoją prawdą.

Literatura:

Hellinger Bert, Nowe rozważania. Wiedzieć skąd, Wydawnictwo Vigaro, Warszawa 2017

Przeczytaj też o relacji z rodzicami w kontekście ustawień hellingerowskich: https://nowe-ustawienia.pl/ustawienia-hellingera/relacje-z-rodzicami/

Artykuł Dobro i Prawda – świąteczne refleksje… pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

JAK WYBRAĆ TERAPEUTĘ

Intuicja i przeczucia

Ustawienia Hellingera rządzą się innymi prawami niż klasyczna psychoterapia. Tu oddajemy prowadzenie temu, co samo się pojawia. Także w wyborze terapeuty.

Oczywiście warto sprawdzić jakie wykształcenie ma terapeuta i czy skończył jakąś szkołę ustawień, ale radzę przede wszystkim słuchać własnej intuicji.

Tu ilość dyplomów oraz lat nauki niekoniecznie przekładają się na jakość. W ustawieniach systemowych liczy się przede wszystkim to, ile terapeuta miał odwagi w pracy z własnymi tematami. Tak naprawdę może on towarzyszyć tylko w tym, co miał odwagę zobaczyć sam u siebie.

Jeśli „ciągnie” Was do kogoś, ktoś wzbudza Wasze zaufanie lub jego nazwisko pojawia się we właściwym momencie, to posłuchajcie tego głosu intuicji, ponieważ może właśnie ten prowadzący pracował z Waszym tematem. Może właśnie ten terapeuta będzie mógł Was zaprowadzić do rodzica lub partnera, ponieważ ma określone właściwości. Może właśnie on pracuje w taki sposób i na takim poziomie problemu, który jest dla Was najlepszy na dany moment. Za jakiś czas lub w przypadku innego tematu może będzie to inna osoba.

Jak wybrać terapeutę?

USTAWIENIA HELLINGERA – CECHY DOBREGO TERAPEUTY:

Nie ocenia

Nie ocenia Was ani żadnej osoby z Waszego życia – nawet przestępcy, prostytutki czy alkoholika – to pierwsza i najważniejsza cecha w ustawieniach systemowych.

Nie bierze niczyjej strony

Nie staje tylko po Waszej stronie, ale pokazuje Wam, co wpłynęło lub wpływa na osoby z Waszego życia, żebyście mogli lepiej je zrozumieć oraz otworzyć się na więcej miłości i współczucia do tych osób.

Podąża za własną intuicją oraz tym, co pokazuje ustawienie

Terapeuta nie powinien przyjmować Waszego pomysłu na przyczynę problemu i rozwiązanie, ale podążać za własną intuicją i tym, co pokazuje się w czasie ustawienia. Dobry prowadzący odkłada na chwilę całą swoją wiedzę i otwiera się na to, że może się pojawić coś, o czym jeszcze nie słyszał i czego jeszcze nie widział.

Nie udaje wszystkowiedzącego i wszechmogącego

Prowadzący nie przyjmuje postawy wszystkowiedzącego i wszystkomogącego, nie mówi, że „na pewno Wam pomoże” – w ustawieniach wiele zależy od gotowości i odwagi klienta; tak naprawdę to Wy pracujecie, a terapeuta tylko Wam towarzyszy.

Nie wchodzi w rolę rodzica lub opiekuna

Terapeuta traktuje Was jak równego sobie, zamiast zachowywać się jak Wasz rodzic czy opiekun, nie stara się Wam zastąpić rodzica ani Was od siebie uzależnić, zamiast tego towarzyszy Wam na drodze do uzdrowienia relacji z rzeczywistym rodzicem i innymi osobami z Waszego życia oraz wzmacnia Waszą wiarę we własne siły.

Nie daje „złotych rad”

Prowadzący nie mówi Wam, co macie zrobić i nie daje Wam „złotych rad”, zamiast tego pomaga Wam zobaczyć pewną prawdę z Waszego życia psychicznego i pozwala Wam się z nią skonfrontować, co często ma samo w sobie uzdrawiające działanie.

Nie boi się nazywać rzeczy po imieniu

Dobry terapeuta nie boi się też nazywać rzeczy po imieniu, nawet jeśli czasem może to być szokujące.

Daje przestrzeń

Prowadzący powinien potrafić się wycofać i dać Wam przestrzeń, gdy przeżywacie jakieś emocje.

Zachęca do wyrażania uczuć

Nie będzie Was uspokajał i pocieszał, gdy płaczecie – odwrotnie zachęci Was do płakania i wyrażania złości. Jeśli cała sesja polegała tylko na rozmowie i nie zostały poruszone żadne Wasze uczucia, a terapeuta tylko Was słuchał i wspierał, to nie były to ustawienia hellingerowskie.

Nie zmusza do konfrontacji

Prowadzący ustawienie nie powinien Was też zmuszać do konfrontacji z określonymi tematami, jeśli nie czujecie się na to gotowi lub zachęcać do zmiany tam, gdzie tego nie chcecie.

Nie ma intencji pomagania

Najlepsi terapeuci ustawień systemowych nie mają nawet intencji „pomagania”, a raczej stworzenie przestrzeni, w której możecie sami zobaczyć części Waszej psychiki, relacji, życia, których do tej pory nie byliście świadomi.

Nie wyznacza terminu następnego ustawienia

Prowadzący ustawienie raczej nie powinien Wam proponować następnej sesji za tydzień, ponieważ nie zaleca się zbyt częstego korzystania z ustawień – na następne ustawienie powinniście się zgłosić wtedy, gdy poczujecie taką gotowość – u niektórych osób będzie to za kilka tygodni, u innych za kilka lat.

Źródła w temacie „Jak wybrać terapeutę”:

Hellinger, Sophie: Das eigene Glück: Grundlagen zum Familienstellen. Band 1, Bert Hellinger Publications GmbH & Co. KG 2018

Hellinger, Bert: Ordnungen des Helfens, Carl-Auer Systeme Verlag, Heidelberg 2004

Szkoła ustawień hellingerowskich działająca pod patronatem Berta Hellingera w Polsce, ustawienia w niej prowadzą jego bezpośredni uczniowie: https://szkolaustawien.pl/

Przeczytaj też post o możliwych przyczynach doświadczanych trudności z punktu ustawień systemowych: https://nowe-ustawienia.pl/ustawienia-hellingera/porzadki-milosci/

Artykuł Jak wybrać terapeutę ustawień systemowych? pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

Przyczyny złości: Skąd się bierze w nas złość?

Przyczyny złości mogą być różne, ale najpierw w ramach wprowadzenia zastanówmy się jak sobie radzimy z tą emocją, ponieważ to prowadzi do wtórnych przyczyn złości lub życia przez większość czasu w stanie lekkiej irytacji. 

Część osób ma tendencję do uzewnętrzniania swojej złości – nie potrafią jej ukryć. Pozostali ludzie „trzymają ją w środku”, czasem nawet nie mając świadomości, że jej doświadczają.

Każdy, kto się często denerwuje, wie, że złość zaburza naszą harmonię oraz jest bardzo wyczerpująca. W czasie ataku złości „nie jesteśmy sobą”, wypowiadamy nieprzemyślane słowa, robimy rzeczy, których potem żałujemy.

Czy lepiej jest więc gdy zatrzymujemy ją w sobie? Niekoniecznie… Złość to też potężny ładunek energetyczny, więc gdy nie jesteśmy jej świadomi i jej nie wyrażamy, ten ładunek zostaje w nas i się kumuluje, co niekorzystnie wpływa na nasze organy wewnętrzne i zdrowie. Bert Hellinger pisze m.in., że osoby chorujące na nowotwory są pełne gniewu…

Skumulowane emocje, w zależności od naszej konstrukcji psychicznej, mogą się zwrócić przeciwko nam (np. depresja, nowotwory) lub przeciwko otoczeniu, stając się nadmuchiwanym balonem, który kiedyś musi pęknąć… Może to doprowadzić do poważnej utraty kontroli i wybuchu po pewnym czasie. W skrajnych przypadkach taki długo hamowany gniew może się przyczynić nawet do tzw. zabójstwa w afekcie…

Są też osoby, które starają się nie wyrażać wprost swojej złości ze względu na normy społeczne lub dlatego, iż myślą, że złość jest czymś złym. Czasem są jej świadomi, czasem nie, ponieważ już się przyzwyczaili, że to uczucie często im towarzyszy. Takie osoby mają tendencję do wyrażania swojej złości w zamaskowany sposób, np. poprzez złośliwe żarty, łatwe irytowanie się, szybkie tracenie cierpliwości, częste bycie lekko podenerwowanym… Na pewno każdy z nas zna takie osoby…

Dlatego uważam, że nie powinniśmy ignorować naszej złości. Warto obserwować, co się pojawia w naszym umyśle i mieć świadomość, jakich emocji doświadczamy. Można to badać oraz zadawać sobie pytanie: „Dlaczego się złoszczę w tej sytuacji? Co naprawdę mnie w tym denerwuje?”. Im bardziej jesteśmy świadomi tego, co w nas się wydarza, tym większe mamy szanse, że my będziemy zarządzać naszymi emocjami, a nie one nami.

Skąd się bierze złość z psychologicznego punktu widzenia? – psychologiczne przyczyny złości

Poniższe opracowanie zostało sporządzone na podstawie odkryć i obserwacji dokonanych na gruncie psychologii i ustawień hellingerowskich. Pewnie nie jest kompletne…

CHCĘ, ŻEBY BYŁO INACZEJ NIŻ JEST

Po pierwsze złościmy się, gdy coś idzie nie tak, jak chcieliśmy. Oczekiwaliśmy (nawet nieświadomie), że coś się wydarzy lub ktoś się zachowa w określony sposób, a stało się zupełnie inaczej. Gniew wiąże się tu z brakiem akceptacji faktu, że coś lub ktoś jest inne, niż chcielibyśmy, żeby było, czyli jest pewnego rodzaju nieakceptowaniem rzeczywistości.

Ten rodzaj złości jest jedną z faz reakcji na informację o nieuleczalnej chorobie opisanych przez szwajcarską lekarkę Elisabeth Kübler-Ross (na dole link z opisem wszystkich faz). Jest to faza pełna buntu i niezgody na chorobę, chory mówi wewnętrznie „nie chcę być chory, nie zgadzam się”.

Myślę, że ta reakcja pojawia się nie tylko w czasie choroby, ale często również, gdy tracimy coś ważnego w naszym życiu. Może chodzić o śmierć bliskiej osoby, utratę złudzeń, rozpad związku, ale też wiele sytuacji, gdy nie dostajemy tego, czego chcemy lub dostajemy coś innego. Siła reakcji jest prawdopodobnie proporcjonalna to tego, jak ważne dla nas jest to „coś”, o co chodzi i mówimy wtedy często w pierwszym momencie – świadomie lub nie – „nie zgadzam się, żeby tak było”, „on/ona nie może się tak zachowywać”, „to nie może być prawda”. Gdy chodzi o rzeczy, na które nie mamy wpływu, najczęściej jest to walka z wiatrakami i strata energii. 

W tej kategorii mieści się również złość na to, jak np. funkcjonuje świat, na „głupich ludzi”, sytuację polityczną w kraju, katastrofy naturalne. Sam gniew nic tu nie pomoże, choć może zmienić się w konstruktywne działanie w imię różnych idei.

ZŁOSZCZĘ SIĘ ZAMIAST DZIAŁAĆ

Niektóre osoby złoszczą się też na siebie za własną bierność, np. że nie zdołały utrzymać swojej diety, nie miały odwagi powiedzieć „nie” w jakieś sytuacji, powiedziały coś głupiego, zachowały się inaczej, niż chciały… Lista jest długa, często jesteśmy bardzo krytyczni wobec samych siebie – mówimy samym sobie takie rzeczy, których nie powiedzielibyśmy naszym znajomym, a nawet wrogom… Po prostu przesadzamy i czepiamy się mało istotnych rzeczy…

Są jednak rzeczy ważne i nasza złość na samych siebie jest wtedy uzasadniona. Jeśli mamy poważne problemy zdrowotne i mimo to nie zmieniamy diety, jeśli jesteśmy w toksycznej relacji i pozwalamy się źle tratować, gdy całe życie spędzamy w pracy, którą szczerze nienawidzimy, gdy kolejny raz pożyczamy pieniądze osobie, która nam ich nie oddaje, gdy mamy poważne problemy emocjonalne, ale nie zaczynamy psychoterapii… Możemy się tak złościć całe życie, ale równie dobrze moglibyśmy włożyć tę energię w działanie i spróbować coś zmienić w swoim życiu.

WKURZASZ MNIE, BO JESTEŚ TAKI JAK JA

To bardzo sprytny i zabawny mechanizm: Wszyscy mamy swoją ciemną stronę, a cechy, których w sobie nie lubimy lub nawet nie chcemy przyznać, że je mamy, irytują nas i denerwują w innych ludziach. W świecie duchowości nazywa się to „lustrem”. Mechanizm jest zazwyczaj nieświadomy, więc nie jest łatwe do rozpracowania. Bardziej dla pasjonatów pracy z umysłem 🙂

PRZEKROCZYŁEŚ MOJE GRANICE

Złość pokazuje też, kiedy nasze granice zostają przekroczone i powinniśmy się bronić. Warto w każdej konfliktowej sytuacji zadać sobie pytanie: ile z tego dotyczy mnie, a ile drugiej osoby? Część z nas ma tendencje, żeby winy szukać w sobie, część, żeby szukać jej w innych… Prawda często jest pośrodku, choć nie zawsze… W życiu spotykamy różnych ludzi, czasami są oni bardzo skupieni na sobie i wyrządzają nam jakieś przykrości lub niesprawiedliwości. Innym razem noszą w sobie dużo złości, kogoś im przypominamy i atakują nas bez powodu. Wtedy nasza złość pokazuje nam nasze granice. Ktoś po prostu, źle nas traktuje, a my sobie tego na czas nie uświadamiamy, więc pojawia się złość, która informuje nas: „Coś jest tu nie tak. Coś trzeba tu zmienić. Musisz zareagować, powiedzieć temu NIE”.

Bardzo ciekawym odkryciem Berta Hellingera jest to, że krzywdzenie innych i szkodzenie relacji odbywa się nie tylko poprzez dawanie za mało „dobrego” lub dawanie „złego”. Również dawanie zbyt dużo dobrych rzeczy, inwestowanie w relację zbyt dużo energii, spełnianie wszystkich zachcianek danej osoby, narusza jej granice i może wywoływać w niej złość i potrzebę powiedzenia „nie”. Wielu z nas pewnie doświadczyło np. relacji, w której partner robił dla nas wszystko, a mimo to nie byliśmy w stanie go szanować i bardzo działał nam na nerwy. Dzieje się tak, ponieważ to zaburza naturalną wymianę, gdzie partnerzy dają sobie nawzajem. Jeśli ktoś daje nam za dużo, możemy nie chcieć lub nie być w stanie, oddać tej osobie tyle samo. Poza tym zazwyczaj taka osoba nie jest motywowana miłością, ale ma niskie poczucie wartości, boi się nas utracić i chce dużo dawać, żeby na nas zasłużyć…

WYRZĄDZIŁEM CI KRZYWDĘ I JESZCZE SIĘ NA CIEBIE ZŁOSZCZĘ

To również mechanizm znany z ustawień hellingerowskich. Okazuje się, że czasem wyrządzamy komuś przykrość lub traktujemy go niesprawiedliwie, a potem jeszcze złościmy się na niego, żeby uniknąć odczuwania poczucia winy. Jak mawiał Gerhard Walper: „Co takiego Ci wyrządziłem, że jestem na Ciebie taki zły?”.

JESTEM ZŁY NA KOGOŚ INNEGO, ALE „DOSTANIE SIĘ” TOBIE

Niestety złość może być też przenoszona na inne, „niewinne” osoby. W ten sposób, że jedna osoba nas zdenerwuje np. szef w pracy, ale nie mamy odwagi wyrazić przed nim swojej złości, więc zabieramy ją do domu i odreagowujemy na naszych bliskich. Przejdźmy jednak do głębszych, psychologicznych przyczyn naszych emocji.

UTRWALONE WZORCE REAGOWANIA W RELACJACH

Kolejnym mechanizmem jest to, że przenosimy nasze doświadczenia z poprzednich relacji, na nowe, nie dając ludziom „czystej karty”. Jeśli poprzedni partner w jakiś sposób źle nas traktował, mamy duże szanse, że w kolejnej relacji będziemy oczekiwać tego samego w podobnych sytuacjach, będziemy nieufni i dużo szybciej będzie nas denerwowało to, co u innych osób, nie wzbudziłoby aż tak silnej reakcji.

ZŁOŚĆ NIEWYRAŻONA W DZIECIŃSTWIE

Złość na rodziców bywa bardzo silna, ponieważ często nie mogła być wyrażona. Dzieciom nie wolno się złościć, mówimy im np. że to „nieładnie”. Małe dziecko jest zależne od rodziców i ich miłości, poza tym jest bardzo wrażliwe, a jego aparaty poznawczy i emocjonalny nie są jeszcze w pełni dojrzałe, dlatego dziecko nie wie, że nie jest traktowane z szacunkiem lub że rodzic narusza jego psychologiczne granice. Może tak być w przypadku rodziców stosujących przemoc, dominujących, emocjonalnie wycofanych lub przeciwnie – nadopiekuńczych, blokujących samodzielność dziecka, zalewających swoje dziecko wszystkimi swoimi uczuciami i uwagą. Ogólnie wszystkie zachowania rodziców, które odbiegają od normy i są naznaczone przesadą, z dużym prawdopodobieństwem będą wywoływały w dziecku, obok innych uczuć, również złość.

W związku z tym, że są to nasze pierwsze wzorce relacji, zapisują się one w nas bardzo głęboko. Jeśli nie uświadomimy sobie i nie zrozumiemy naszej psychologicznej sytuacji w dzieciństwie, mamy dużą szansę, że będziemy wybierać sobie partnerów lub spotykać osoby, przypominające pod pewnymi względami jednego z naszych rodziców i powtarzać schemat, który znamy. Często oczywiście całkowicie nieświadomie. Sami jesteśmy zaskoczeni czasem i pytamy: Dlaczego ta osoba, aż tak mnie denerwuje?

EMOCJE PRZEKAZANE NAM PRZEZ RODZICÓW

Szczególnie ważna jest matka. Spędziliśmy z nią w bardzo bliskim kontakcie niezwykle sensytywny okres naszego życia. Już w okresie prenatalnym odczuwaliśmy jej emocje i przeżywany przez nią stres miał na nas wpływ (również poprzez wydzielane przez nią hormony).

Od rodziców emocje przejmujemy na kilka sposobów. Po pierwsze czujemy, co się z nimi dzieje. Nasze życie od nich zależy, więc odbieramy bardzo szczegółowo ich stany emocjonalne. Jeśli nasza matka czuje złość w relacji z ojcem, my też czujemy i kodujemy tę złość. Jeśli nasz ojciec czuje lęk w jakieś sytuacji, my też czujemy jego lęk. Jako dorośli też wyczuwamy stany innych ludzi, ale jako dzieci czujemy po prostu wszystko, co przeżywają nasi rodzice.

Uczymy się też przez obserwację rodziców, naśladujemy ich – w ten sposób uczymy się też reagowania złością w określonych sytuacjach.

Rodzice mogli nam przekazać wiele negatywnych przekonań, które potem warto weryfikować, np. świat jest zły, w życiu trzeba ciężko pracować, żeby na coś zasłużyć, nie można ufać innym ludziom, tylko nieuczciwi ludzie są bogaci, nie można polegać na mężczyznach, nie można ufać kobietom. Takie przekonania nie nastrajają nas zbyt pozytywnie i powodują, że jesteśmy nastawieni na wyszukiwanie zagrożeń, co z kolei sprawia, że jesteśmy w stanie emocjonalnego napięcia i szybciej się zdenerwujemy…

DAĆ RODZICOM PRAWO DO BYCIA LUDŹMI

Czasem jednak przesadzamy w drugą stronę. Jesteśmy świadomi krzywd, które wyrządzili nam rodzice i mamy do nich pretensje. Niestety noszenie w sobie żalu o to, że czegoś nie dostaliśmy lub że coś było nieidealne, napełnia nas goryczą, sprawia, że czujemy się nieszczęśliwi i pełni złości. Dlatego po tym, jak uświadomimy sobie nasze emocje i wzorce wyniesione z dzieciństwa, warto pogodzić się z tym, jak było (i tak nie można tego zmienić) i dać rodzicom prawo do bycia „nieidealnymi ludźmi” – to bardzo ważny etap terapii.

DZIEDZICZENIE ZŁOŚCI PO PRZODKACH

Inny mechanizm (naukowo udowodniony) znany w ustawieniach systemowych, to przenoszenie silnych emocji z pokolenia na pokolenie. Nasze emocje mogą pochodzić pierwotnie nie tylko od rodziców, ale również od dziadków lub pradziadków. Np. przeprowadzano eksperymenty na myszach, gdzie w obecności zapachu kwiaty wiśni, zadawano im ból. Myszy w następnych pokoleniach zaczynały reagować lękiem na sam zapach kwiatu wiśni… Podobnie wydaje się być w przypadku złości, np. obecnie w kobietach i agresywnym feminizmie jest jej bardzo dużo. Ustawienia systemowe często pokazują, że jest to złość wielu pokoleń kobiet, które nie były traktowane z należytym szacunkiem.

ZŁOŚĆ W SŁUŻBIE DLA ŚWIATA

I na koniec bardzo ciekawy cytat Berta Hellingera na temat jeszcze jednego rodzaju złości, który ma moc zmieniania świata: „Istnieje złość, która jest cnotą i dzielnością: czujna, skupiona siła robienia tego, co konieczne i istotne, która odważnie i rozsądnie stawia czoła trudnościom i przeciwnościom, jednak nie towarzyszą jej emocje. Jeśli to konieczne, wyrządza nawet drugiemu coś złego, bez obawy i bez złości na niego – agresja, jako czysta energia. Taka złość jest owocem długiej dyscypliny i wytrwałych ćwiczeń. Kto ją ma, ma ją bez trudu. Wyraża się ona w działaniu strategicznym”.

Źródła:

O dziedziczeniu traumy: https://podyplomie.pl/psychiatria/30766,trauma-dziedziczona

Przyczyny złości – wypowiedź Berta Hellingera na temat gniewu: https://www.facebook.com/ustawieniahellingera/photos/a.467440673279305/586129121410459/?type=1&theater

Średniej jakości artykuł o tym, jak Bert Hellinger widzi przyczyny chorób: https://facet.onet.pl/strefa-tajemnic/skad-biora-sie-choroby-teoria-berta-hellingera/l0vflc0

Reakcje na wiadomość o nieuleczanej chorobie (E. Kuebler-Ross): https://pl.wikipedia.org/wiki/Elisabeth_K%C3%BCbler-Ross

Przeczytaj też poprzedni artykuł o przyczynach innych problemów: https://nowe-ustawienia.pl/ustawienia-hellingera/co-jest-ze-mna-nie-tak/

Artykuł Przyczyny złości pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

KIM JEST MOJA MATKA? – RELACJA Z MATKĄ 

Co wiem o swojej mamie?
Czy wiem, jak wyglądało jej dzieciństwo?
Jakimi ludźmi byli moi dziadkowie – jej rodzice?
Dostała dużo ciepła od swoich rodziców czy może nikt jej nie brał na kolana?
W jej domu rodzinnym było biednie czy bogato?
Miała ładne ubrania czy stare i znoszone?
Jaką uczennicą w szkole była moja mama?
Cichą myszką czy klasową gwiazdą?
Wzorową uczennicą czy tą, która niczego nie rozumie?
Jakie marzenia i ambicje miała moja mama?
Ile z nich się spełniło?

Czy mój tata jest mężczyzną jej życia?
Patrzy na niego z podziwem, obojętnością czy pogardą?
Czy moja mama czekała i cieszyła się na mnie?
A może byłam/byłem ciężarem, wpadką, stresem?
Jak czuła się moja mama, gdy mnie wychowywała?
Czy miała wsparcie ze strony taty i innych osób?
Czy to był szczęśliwy okres w jej życiu?
Jaką mamą była w okresie mojego dojrzewania?
Pełną lęku i nadopiekuńczą i czy pełną zaufania i szacunku do mnie?

Czy moja mama jest dziś szczęśliwa i spełniona?
Jest dobra dla samej siebie czy pełna kompleksów i wątpliwości?
Wiem, że mnie kocha czy mam wątpliwości?
Kim dziś jest moja mama?
Podziwiam ją czy się jej wstydzę?
Chcę być taka/taki jak ona czy kimś zupełnie innym?
Czy widzę ją w sobie?
Widzę, w czym jestem podobna/podobny?
Rozpoznaję w sobie jej ból i lęki…
Rozpoznaję to, co w sobie cenię po mamie…

Ta kobieta to część mojej tożsamości…
Ona i jej historia zawsze będą częścią mnie.
Zgadzam się na nią.
„Tak, mamo, od Ciebie pochodzę”
Moja historia zadecydowała o mojej wyjątkowości…
Jestem tym, kim jestem, bo tak zaczęło się moje życie…

przeczytaj też o relacji z rodzicami w kontekście ustawień hellingerowskich:

https://nowe-ustawienia.pl/ustawienia-hellingera/relacje-z-rodzicami/

Artykuł Relacja z matką pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

SYNDROM GOTUJĄCEJ SIĘ ŻABY – O POZOSTAWANIU ZBYT DŁUGO…

Gotowanie żaby

Syndrom gotującej się żaby, polega na tym, że żaba za późno sobie uświadamia, iż jest gotowana. Jeśli włożymy ją do wody i zaczniemy ją powoli podgrzewać, płaz będzie zmieniał temperaturę swojego ciała, dostosowując ją do zmieniających się warunków. W momencie, gdy żaba się zorientuje, że woda jest zbyt gorąca, nie będzie już miała siły wyskoczyć i umrze. Umrze, ponieważ nie wyskoczy we właściwym czasie. Tak przynajmniej myślano, gdy powstało to określenie pewnego fenomenu psychologicznego. Żaby jednak wyskakują z gorącej wody na czas, ludzie natomiast często pozostają zbyt długo w warunkach emocjonalnych, które ich niszczą.

Zbyt długo w sytuacji, która nam nie służy

Gdy pozostajemy zbyt długo w toksycznej relacji, znienawidzonej pracy, stylu życia, który nam nie służy czy jakiejkolwiek innej sytuacji, która nie jest zgodna z nami, tracimy dwie najcenniejsze rzeczy, które mamy: czas i energię. W pewnym momencie orientujemy się, że zmiana jest konieczna, ale wtedy okazuje się, że jesteśmy tak wyczerpani długotrwałym dostosowywaniem się do niekorzystnych warunków, że nie mamy siły wziąć własnego życia w swoje ręce. Zbyt długie przebywanie w „nie naszej bajce”, negatywnie wpływa też na naszą samoocenę, wiarę we własną siłę sprawczą oraz to, że nasze życie może wyglądać inaczej. W związku z tym, w pewnym sensie tracimy swoje życie oraz swoją tożsamość.

Wyciągnij wnioski, ale ratuj się na czas

Źródła:

https://geekweek.interia.pl/nauka/news-syndrom-gotujacej-sie-zaby-to-mit-eksperci-to-przetestowali,nId,7258662

https://zwierciadlo.pl/psychologia/530442,1,syndrom-gotujacej-sie-zaby–nie-daj-sie-ugotowac.read

Czytaj też o psychologicznych skutkach izolacji: https://nowe-ustawienia.pl/hellinger-i-psychologia/psychologiczne-skutki-kwarantanny/

Artykuł Syndrom gotującej się żaby pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.

ZMIANA W USTAWIENIACH HELLINGERA

Wszystko wokół nas, a w tym my sami, podlega nieustannym zmianom. Czasem stopniowym, drobnym, ledwo zauważalnym, innym razem nieoczekiwanym i gwałtownym. Zmiana wiąże się z przemijalnością, a z drugiej strony też z rozwojem. Zmiany, które pojawiają się wbrew naszej woli, bywają dla nas trudne i bolesne.

Czekanie na zmianę…

Wielu z nas jednak czeka na jakąś mniej lub bardziej konkretną zmianę w swoim życiu. Bert Hellinger pisze o tym w następujący sposób: „Nadzieja jest skierowana do przodu, na przyszłość. Wiąże się z życzeniem, żeby coś teraźniejszego minęło i zmieniło się na lepsze. Zatem nadzieja odwraca się jednocześnie od czegoś”. Czekając na zmianę, chcemy być w innym miejscu swojego życia niż obecnie, gdzieś dalej. Być może nawet myślimy, że dopiero tam będziemy szczęśliwi. To dość powszechne złudzenie. Jeśli jednak nie nauczymy się być szczęśliwi niezależnie od warunków, to zawsze będziemy szczęśliwi tylko przez pewien okres, a potem znowu pojawi się coś, co będziemy chcieli zmienić i znowu odłożymy szczęście na tamten moment. Warto, więc nauczyć cieszyć się życiem takie, jakie jest, w każdych warunkach.

Wdzięczność za to, co jest

Chęci zmiany czasem towarzyszy też niedocenianiem tego, co jest. Bardzo często również brak zaufania do przestrzeni, że zawsze jesteśmy we właściwym czasie i miejscu. Nawet choroba czy trudna sytuacja w  związku są tak naprawdę prezentem, który ma nam pokazać, na co należy popatrzeć i co zmienić – nie na zewnątrz, ale wewnątrz siebie. Jeśli coś zmienia się wewnątrz nas, zazwyczaj automatycznie dzieje się to także na zewnątrz.

Symptomy prowadzą do rozwiązań, czyli do zmiany

W ustawieniach systemowych właśnie to robimy: patrzymy dokąd określone symptomy, uczucia i zdarzenia z życia danego człowieka prowadzą. One zawsze są po coś. Wszystko ma swoją przyczynę. One „chcą”, żeby dana osoba na coś popatrzyła, coś sobie uświadomiła – coś, co ma na nią wpływ, bo ona ma z tym związek.

Bierzemy udział w ustawieniach hellingerowskich, ponieważ chcemy zmiany. W obszarze zdrowia, życia zawodowego czy też w związkach miłosnych, ustawienie ma być właśnie impulsem do zmiany.

Autentyczne pragnienie zmiany

Pierwszym, podstawowym warunkiem takiej zmiany jest to, że autentycznie, z głębi swojej istoty jej chcemy. W czasie ustawień największy wewnętrzny postęp wydarza się w osobach, które są bardzo zdeterminowane, żeby coś w swoim życiu zmienić. Często doszły do jakiejś granicy wytrzymałości i teraz trudno je zatrzymać – one wiedzą, że coś musi się zmienić i to jak najszybciej – w tym jest ogromna siła. Jednak nie wszyscy przychodzą w stanie takiej gotowości na ustawienia systemowe. Jak mówi Bert Hellinger: „Grubo się myli ten, kto sądzi, że klienci chcą się pozbyć problemów. Często chcą tylko potwierdzenia swoich problemów (…)”.

Postawa roszczeniowa

W dzisiejszych czasach bardzo powszechna jest postawa roszczeniowa. Zamiast pytać, co my możemy dać światu, pytamy, co świat może dać nam. Taka postawa często pojawia się też u osób szukających różnego rodzaju pomocy psychologicznej. Również w przypadku ustawień zdarza się, że klienci przychodzą, proszą o ustawienie dla siebie, płacą i oczekują, że to prowadzący lub samo pole rozwiążą problem bez ich zaangażowania. Ustawienia mają w sobie dużo z magii, jednak aż tak łatwo nie jest 🙂 Właściwie to wcale nie jest łatwo… To klient pracuje – pole tylko pokazuje, grupa wspiera, a prowadzący towarzyszy, czasem coś podpowie.

Gotowość klienta na zmianę

Po pierwsze ustawienie może pokazać tylko tyle, na ile dany klient jest gotowy. Jeśli nie jest gotowy wcale, żeby spotkać się z jakimiś trudnymi emocjami, może się zdarzyć, że prowadzący odmówi prowadzenia ustawienia lub że rozpoczęte ustawienie samo z siebie się zatrzyma. Zamkniętą postawę można rozpoznać już po tym, jak klient siedzi, jaka jest jego mowa ciała oraz po sposobie, w jaki mówi. Z reguły im mniej intelektualizowania, a więcej czucia, tym lepiej. Żeby ustawienie w ogóle mogło się wydarzyć, niezbędne są szacunek oraz przynajmniej trochę otwartości i zaufania do metody ze strony klienta. Podejście typu „nie wiem, co to jest, trochę się boję, ale chcę spróbować” jest zupełnie naturalne i wystarczające.

Konfrontacja z trudnymi emocjami

Po drugie w trakcie ustawienia klient jest konfrontowany z bolesnymi emocjami oraz relacjami z osobami ze swojego systemu, które mogą w nim budzić lęk, złość, ból i wiele innych odczuć. Klient w każdym momencie sam decyduje, czy chce kontynuować czy nie, czy jest w stanie przeżyć i uwolnić te emocje czy nie, czy jest w stanie otworzyć przed kimś serce czy nie, czy jest w stanie odejść od tego, co mu nie służy czy nie. Tak naprawdę ustawienie prowadzi klient, to on decyduje, ile chce i jest w stanie zrobić i od tego zależą efekty. Przy czym tu nie zawsze więcej znaczy lepiej. Czasami uszanowanie własnych granic i przerwanie ruchu (chodzi o ruch w ustawieniu, coś, co się w nim wydarza) może być właśnie tym, co dla nas i naszego rozwoju jest najlepsze.

Odrzucenie zmiany po ustawieniu

Również po ustawieniu, jeśli klient się bardzo uprze, może odrzucić obrazy, które dostał w ustawieniu. Może nie chcieć nic zmieniać w swoim życiu, choć już czuje, którędy droga. Taki sabotaż własnego rozwoju często jest zupełnie nieuświadomiony. Zmiana jest trudna i wymaga pewnych nakładów energii. Poza tym żąda od nas tego, żebyśmy odeszli od tego, co znamy i weszli w coś nowego, co może budzić w nas lęk tylko dlatego, że jest nam nieznane. Zmiana, zwłaszcza głęboka, wydarza się zazwyczaj także w pewnym okresie czasu, nie w jednym momencie.

Podejmowanie decyzji

Zmiany często wiążą się również z podejmowaniem określonych decyzji. Czasami nie przychodzi nam to łatwo. Wiele osób chce podjąć decyzję jak najszybciej, żeby mieć ją za sobą, ale z drugiej strony nie są one pewne, która opcja jest bardziej pożyteczna i czego tak naprawdę chcą. Jeśli to możliwe, warto wtedy poczekać, może decyzja jeszcze w nas nie dojrzała i nie da się jej przyspieszyć. Dajmy sobie czas.

Zmiana nawyków

Żeby w naszym życiu zaszły konkretne zmiany, często trzeba też włożyć trochę wysiłku w zmianę nawyków. Nawyki bywają bardzo silne, wpisane w przebieg naszego dnia, powiązane z określonymi sytuacjami. Zdarza się, że ktoś po ustawieniach np. zaczyna tracić nadwagę, a jego nawyki zmieniają się niejako same z siebie. W innych przypadkach natomiast nadal potrzebna jest odrobina silnej woli i włożenie wysiłku w zmianę, która właśnie się wydarza, czyli w tym przypadku np. zmiana diety i wprowadzenie aktywności fizycznej do planu dnia. Nie oczekujmy cudów – może wtedy się pojawią 🙂

Bądźmy dla siebie wyrozumiali

Praca z sobą za pomocą ustawień jest trudna i sięga bardzo głęboko. Jeśli coś pójdzie nie tak, jak chcieliśmy, jeśli poczujemy, że nie wykorzystaliśmy szansy, jeśli jakiś problem do nas wróci, bądźmy dla siebie wyrozumiali. Nic nie da obwinianie siebie i wyrzuty sumienia. Mówmy do siebie tak, jakbyśmy mówili do swojego najlepszego przyjaciela. Czy dla naszych przyjaciół jesteśmy tak surowymi sędziami, jak dla samych siebie? Nie. Dlaczego więc tak często jesteśmy wrogiem dla samych siebie? To nie przynosi nic dobrego. Starajmy się, róbmy, co do nas należy, próbujmy, ale cały czas patrzmy na siebie z miłością. Wtedy mamy dużo większą szansę na rozwój i przepracowanie swoich tematów, np. z pomocą ustawień systemowych.

Ukryte siły w nas

Ustawienia systemowe są dla odważnych i silnych ludzi, którzy chcą wziąć odpowiedzialność za swoje życie i coś w nim zmienić. Zazwyczaj właśnie takie osoby trafiają na ustawienia i jak wszystko inne nie jest to dziełem przypadku. Nawet gdy ktoś z początku sprawia wrażenie bezsilnego i zagubionego,  w czasie ustawienia okazuje się, że drzemią w nim potężne siły, których obecności sam nie był świadom. Tu nie ma miejsca na rolę ofiary, na postawę roszczeniową, na obwinianie rodziców za to, jak wygląda nasze życie i kim jesteśmy. Często właśnie porzucenie takiej postawy, budzi w ludziach siłę i wiarę w siebie.

Wszystko należy do życia, czyli akceptacja zmiany

Owszem, większość z nas przeżyła jakieś traumy i jest lub była uwikłana w sensie hellingerowskim (połączenie z losem jakiegoś przodka). W czasie ustawień Hellingera spotykamy się z tym, oglądamy, płaczemy, robimy, co trzeba… a potem czerpiemy z tego siłę. Zaczynamy rozumieć doświadczenia z przeszłości oraz siebie samych i czujemy się z tym bogatsi, nie gorsi i słabsi od innych. Czasem potrzeba dużo czasu. Jednak nauka, która płynie z ustawień, jest taka: wszystko należy do życia, wszystko jest częścią większej całości, wszystko ma swoją przyczynę i swoje idealnie dobrane miejsce we wszechświecie, a życie jest nieskończenie bogate w swych przejawach.

Źródła:

Hellinger Bert, Porządki miłości. Czyli być sobą i żyć swoim życiem, Wydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2017

Hellinger Bert, Nowe rozważania. Wiedzieć skąd, Wydawnictwo Vigaro, Warszawa 2016

Przeczytaj też tekst pt. „Jak otworzyć się na nowe?”: https://nowe-ustawienia.pl/ustawienia-hellingera/jak-otworzyc-sie-na-nowe/

Bądź na bieżąco na Facebook: https://www.facebook.com/ustawieniasystemowe/

Artykuł Jak wydarza się zmiana? pochodzi z serwisu Ustawienia Hellingera Poznań.